Τα γεγονότα:
1) Μέχρι προχτές είχε ζέστη. Συγκεκριμένα, το είδος της ζέστης που μπορεί να σε κάνει να φοράς κοντομάνικα μέσα στο σπίτι, ή ενίοτε να θες να ανοίξεις τα παράθυρα "να μπει αέρας". Ο κόσμος στους δρόμους αναρωτιόταν τι σόι Δεκέμβρης είναι αυτός, πόσο μας έχει καταστρέψει το φαινόμενο του θερμοκηπίου κτλ κτλ κτλ.
2) Από χτες το έχουμε ολίγον τι δαγκώσει. Και χτες τα ξημερώματα αλλά και σήμερα το πρωί, εσάς δεν ξέρω τι καιρό σας κάνει αλλά εδώ χιονίζει! Ο κόσμος προς το παρόν δε λέει απολύτως τίποτα. Είναι ήδη υπερβολικά απασχολημένος με το να προσπαθεί να μη γίνει παγοκολώνα...
Τα σενάρια για το τι προκάλεσε τα γεγονότα:
1) Υπάρχει Θεός. Συγκεκριμένα, υπάρχει Θεός ο οποίος είχε ξεχάσει τον καιρό στο ζεστό πρόγραμμα. Ε από χτες, το γύρισε στο κρύο.
2) Πρόκειται περί τεχνητού κρύου/χιονιού κτλ, το οποίο μας ρίχνει η Coca Cola Company (ή μπορεί και καμιά άλλη εταιρεία, δεν ξέρω) για να μπούμε σώνει και ντε στο Christmas spirit. Διότι έχουμε και έχουμε κρίση, άμα έχει και 25 βαθμούς μέσα στο Δεκέμβρη, πάει άπατος ο χριστουγεννιάτικος καταναλωτικός τζίρος για φέτος...
3) Το σύμπαν προσπαθεί με τρόπο να μου πει ότι δεν πρέπει ποτέ να ξεκινήσω μαθήματα οδήγησης. Τόσο καιρό το αναβάλλω, τώρα που το αποφάσισα χιόνισε! Τυχαίο; Αυτό να νομίσω;
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα αμπελοφιλοσοφίες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα αμπελοφιλοσοφίες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
11/12/10
16/10/10
Ενοιικιάζεται
Ο έρωτας είναι σαν να νοικιάζεις σπίτι. Λες αυτό είναι, το θέλω, εδώ θα μείνω. Ή λες καλωσήρθες, είσαι αυτό που περίμενα, μείνε εδώ.
Αν το σπίτι είναι πρωτοκατοίκητο, χαράς ευαγγέλια. Κοιτάς τα ντουλάπια και τα πατώματα και τους τοίχους και τη μπανιέρα και λες, εδώ δεν έχει μείνει ξανά κανείς, εγώ θα τα εγκαινιάσω όλα αυτά. Και νομίζεις ότι είναι δικά σου, ότι κάτι ξεχωριστό κάνεις που είσαι ο πρώτος νοικάρης. Βάζεις τα καρφιά σου στους τοίχους και κρεμάς διάφορα, βάζεις τα ρούχα σου στη ντουλάπα, φέρνεις τα έπιπλά σου, μένεις μέχρι όσο σου κάνει κέφι και μετά θυμάσαι ότι όπως νοικιάζονται τα σπίτια, έτσι κάποτε πρέπει και να ξενοικιάζονται. Και φεύγεις. Και όλο και κάποιο ενθύμιο της παρουσίας σου αφήνεις πίσω, όλο και κάποιο σημάδι στους τοίχους και τα πατώματα.
Αν το σπίτι είναι σχετικά καινούργιο μεν, όχι πρωτοκατοίκητο δε, σχεδόν με το που μετακομίζεις σε πιάνει η περιέργεια: Ποιος πήγε και έβαλε εκεί καρφί στον τοίχο; Από τι είναι αυτή η χαρακιά στο πάτωμα; Είναι εντάξει τα υδραυλικά ή θα τρέχουμε; Ενδεχομένως και το ίδιο το σπίτι αν είχε στόμα θα 'λεγε "άστα έφυγε ο !@!#!$ που με πήρε ένα λουλουδάκι και κοίτα πώς με κατάντησε. Κάνε με να νιώσω ξανά νεόδμητο". Ε και το κάνεις. Σιγά τα αυγά κιόλας, ένα βαψιματάκι εκεί πέρα και τα περισσότερα ίχνη του πρώην νοικάρη έχουν ήδη φύγει. Και προσποιείσαι ίσως ότι δεν υπήρξε "πρώην", λες ένα "σχεδόν ολοκαίνουργιο είναι το σπίτι που βρήκα" και είσαι εντάξει.
Αλλά άμα το σπίτι είναι τριάντα ετών και βάλε, με τα υδραυλικά να τη βγάζουν - να μη τη βγάζουν, την υγρασία να δημιουργεί μια αρτιστίκ εσάνς μούχλας σε τουλάχιστον ένα τοίχο, τις μισές πρίζες χαλασμένες και τις άλλες μισές έτοιμες να χαλάσουν, με τουλάχιστον ένα "ιδιότροπο" ντουλάπι που για να ανοιγοκλείσει "θέλει κόλπο", τότε ξέρεις. Έχει δει πολλούς νοικάρηδες πριν από σένα, ενδεχομένως θα δει και μετά από σένα. Και μάλλον δεν θα μείνεις για πάντα εδώ - κάποτε θα βρεις όλο και κάπου αλλού, "καλύτερα". Αλλά μέχρι τότε, "εδώ είμαι", σου λέει το σπίτι, "με τα καλά μου, τα κακά μου και φυσικά με ένα πλούσιο παρελθόν. Σου κάνω;" Και μπορεί και να σου κάνει. Και δε ρωτάς ούτε ποιος έβαλε ποιο καρφί και πού, ούτε ποιος έσπασε ποιο πλακάκι στο διάδρομο. Φτιάχνεις ότι μπορεί να φτιαχτεί και το κάνεις δικό σου για λίγο. Ενδεχομένως, μέχρι να καταρρεύσει εντελώς και να πέσει να σε πλακώσει.
Βέβαια αρκετές φορές, όλο και ψάχνεις σπίτι και όσο και να θες δε βρίσκεις. Και ομοίως, είναι σπίτια που μένουν καιρό ξενοίκιαστα γιατί δεν είναι σε "προνομιακή τοποθεσία", ή αρκετά "καλοσυντηρημένα" ή γιατί τελοσπάντων απλώς "δε βολεύουν". Αλλά τελικά όλο και κάποιος κάπου κάποτε βρίσκεται και γι' αυτά.
Αν το σπίτι είναι πρωτοκατοίκητο, χαράς ευαγγέλια. Κοιτάς τα ντουλάπια και τα πατώματα και τους τοίχους και τη μπανιέρα και λες, εδώ δεν έχει μείνει ξανά κανείς, εγώ θα τα εγκαινιάσω όλα αυτά. Και νομίζεις ότι είναι δικά σου, ότι κάτι ξεχωριστό κάνεις που είσαι ο πρώτος νοικάρης. Βάζεις τα καρφιά σου στους τοίχους και κρεμάς διάφορα, βάζεις τα ρούχα σου στη ντουλάπα, φέρνεις τα έπιπλά σου, μένεις μέχρι όσο σου κάνει κέφι και μετά θυμάσαι ότι όπως νοικιάζονται τα σπίτια, έτσι κάποτε πρέπει και να ξενοικιάζονται. Και φεύγεις. Και όλο και κάποιο ενθύμιο της παρουσίας σου αφήνεις πίσω, όλο και κάποιο σημάδι στους τοίχους και τα πατώματα.
Αν το σπίτι είναι σχετικά καινούργιο μεν, όχι πρωτοκατοίκητο δε, σχεδόν με το που μετακομίζεις σε πιάνει η περιέργεια: Ποιος πήγε και έβαλε εκεί καρφί στον τοίχο; Από τι είναι αυτή η χαρακιά στο πάτωμα; Είναι εντάξει τα υδραυλικά ή θα τρέχουμε; Ενδεχομένως και το ίδιο το σπίτι αν είχε στόμα θα 'λεγε "άστα έφυγε ο !@!#!$ που με πήρε ένα λουλουδάκι και κοίτα πώς με κατάντησε. Κάνε με να νιώσω ξανά νεόδμητο". Ε και το κάνεις. Σιγά τα αυγά κιόλας, ένα βαψιματάκι εκεί πέρα και τα περισσότερα ίχνη του πρώην νοικάρη έχουν ήδη φύγει. Και προσποιείσαι ίσως ότι δεν υπήρξε "πρώην", λες ένα "σχεδόν ολοκαίνουργιο είναι το σπίτι που βρήκα" και είσαι εντάξει.
Αλλά άμα το σπίτι είναι τριάντα ετών και βάλε, με τα υδραυλικά να τη βγάζουν - να μη τη βγάζουν, την υγρασία να δημιουργεί μια αρτιστίκ εσάνς μούχλας σε τουλάχιστον ένα τοίχο, τις μισές πρίζες χαλασμένες και τις άλλες μισές έτοιμες να χαλάσουν, με τουλάχιστον ένα "ιδιότροπο" ντουλάπι που για να ανοιγοκλείσει "θέλει κόλπο", τότε ξέρεις. Έχει δει πολλούς νοικάρηδες πριν από σένα, ενδεχομένως θα δει και μετά από σένα. Και μάλλον δεν θα μείνεις για πάντα εδώ - κάποτε θα βρεις όλο και κάπου αλλού, "καλύτερα". Αλλά μέχρι τότε, "εδώ είμαι", σου λέει το σπίτι, "με τα καλά μου, τα κακά μου και φυσικά με ένα πλούσιο παρελθόν. Σου κάνω;" Και μπορεί και να σου κάνει. Και δε ρωτάς ούτε ποιος έβαλε ποιο καρφί και πού, ούτε ποιος έσπασε ποιο πλακάκι στο διάδρομο. Φτιάχνεις ότι μπορεί να φτιαχτεί και το κάνεις δικό σου για λίγο. Ενδεχομένως, μέχρι να καταρρεύσει εντελώς και να πέσει να σε πλακώσει.
Βέβαια αρκετές φορές, όλο και ψάχνεις σπίτι και όσο και να θες δε βρίσκεις. Και ομοίως, είναι σπίτια που μένουν καιρό ξενοίκιαστα γιατί δεν είναι σε "προνομιακή τοποθεσία", ή αρκετά "καλοσυντηρημένα" ή γιατί τελοσπάντων απλώς "δε βολεύουν". Αλλά τελικά όλο και κάποιος κάπου κάποτε βρίσκεται και γι' αυτά.
15/9/10
Η Πάτι, η Μπέτυ κι ο Σρεκ
Είναι διαπιστωμένο: αν αποφασίσεις να ψάξεις να δεις τίποτα στην TV, κάθε κανάλι έχει τους δικούς σου τρόπους να σε κάνει να πληρώσεις ακριβά για την απερισκεψία σου. Ένας από τους εν λόγω τρόπους του Mega ακούει στο όνομα Πάτι (με τη φίλτατη Πάτι Σμιθ ουδεμία σχέση). Πρόκειται για τη τζούνιορ (και μεταγλωττισμένη) εκδοχή της Μαρίας της Ασχημης και της ugly Betty (που αυτή τουλάχιστον είχε και λίγη πλάκα). Είναι ένα "άσχημο" κοριτσάκι - ξέρεις, αυτό το άσχημο που όταν βγάλει τα σιδεράκια και τα γυαλιά, χτενίσει το μαλλί σαν κανονικός άνθρωπος και όχι ωσάν την Γκόλφω, φορέσει και κανένα ρούχο κανονικό και όχι από τα πανηγύρια, γίνεται προφανέστερο αυτό που ήταν ήδη προφανές από την αρχή: ότι ήταν μια χαρά, απλώς έκανε ό,τι μπορούσε για να φαίνεται χάλια - το οποίο βέβαια διαθέτει σπάνιο τραγουδιστικό ταλέντο. The rest is herstory και την ξέρουμε από την αρχή: κάτι κακιασμένα στο σχολείο της κάνουν τη ζωή δύσκολη - επειδή είναι "άσχημη" - και γενικά τη δέρνει μια ψιλογκαντεμίαση (τουλάχιστον ρίχνει και κάνα χοροτράγουδο πού και πού και ξεδίνει), έχει κι έναν πιτσιρίκο που αυτή τον γουστάρει κι αυτός απλώς τη συμπαθεί, αλλά κάπου στην πορεία θα πάρει το αίμα της πίσω, διότι θα φάει το γκόμενο (αυτόν που απλώς τη συμπαθεί, ντε) από τις κακιασμένες, θα γίνει και celebrity λόγω της αηδονίσιας φωνής της και θα γίνει και όμορφη. Και αυτό θα είναι το happy end.
Και έρχομαι εγώ τώρα και ερωτώ: μήπως πια το έχουμε παραχέσει με τα ασχημόπαπα που πρέπει σώνει και ντε, για να πραγματώσουν το happy end τους, να γίνουν κύκνοι; Ο κόσμος είναι γεμάτος (καλά, όχι γεμάτος, αλλά έχει κάμποσους πάντως) άσχημους ανθρώπους, ή ανθρώπους που νιώθουν άσχημοι, ή ανθρώπους που τελοσπάντων στην παρέα τους ή στο περιβάλλον τους είναι οι "πιο" άσχημοι. Εκείνος ο κακομοίρης nerd, που όσο κι αν το παλεύει αυτή η κοιλιά του ποτέ δε γίνεται "φέτες", που ακόμα και να λουστεί με αποσμητικό, μόλις λίγο αγχωθεί αρχίζει η ακατάσχετη εφίδρωση, που λόγω αυτού του ίδιου άγχους του τα μαλλιά του άρχισαν να πέφτουν ήδη από τα 22 του χρόνια...Εκείνη η τύπισσα που κοιτάζοντας τις φίλες της ξέρει στα σίγουρα ότι είναι το "μπάζο" μέσα στις "θεές"....τελοσπάντων καταλαβαίνεις, εκείνοι που, για να τους κοιτάξει κάποιος με πάθος, λαγνεία και αχαλίνωτο πόθο (εν ολίγοις με το βλέμμα του λιγούρη), πρέπει ακριβώς μπροστά, πίσω ή δίπλα τους να βρίσκεται κάποιο καλό γκομενάκι. Για τους "άσχημους" του κόσμου τούτου ο κόσμος είναι συνήθως λίγο (ή και πολύ) πιο άσχημος από ό,τι για τους υπόλοιπους κοινούς θνητούς, γιατί πολύ απλά, βλέπουν συχνά την ασχήμια τους να αντανακλάται στο βλέμμα των άλλων - όχι των κακιασμένων άλλων, απλά, εκείνων των άλλων που εκτιμούν το ωραίο και δε βλέπουν πάνω τους κάτι ωραίο για να εκτιμήσουν. Είναι ένα αίσθημα που δε θα το καταλάβει ποτέ κάποιος που δεν έχει βρεθεί σ' αυτή τη θέση, αυτό της μη (φατσικής) αποδοχής αυτού που είσαι. Το να πρέπει να προσπαθήσεις δέκα φορές για να κερδίσεις τον άλλο, αντί για μία, γιατί την πρώτη εντύπωση τις πιο πολλές φορές την έχεις χάσει. Και η κανονική ασχήμια (να το πω πιο ευγενικά: τα φυσικά ελαττώματα) δε διορθώνεται πάντα με την απλότητα που το τηλεοπτικό ασχημόπαπο θα βγάλει τα σιδεράκια και τα γυαλιά, θα κάνει μια βόλτα στα μαγαζιά και ενδεχομένως και μια κούρα σε κάποιο σπα. Οπότε μήπως το 'χουμε παραχέσει με το happy end της μεταμόρφωσης του ασχημόπαπου σε κύκνο/του τέρατος σε πρίγκηπα/της ugly Betty σε hot Betty; Γιατί πρέπει σώνει και ντε ο άσχημος να γίνει όμορφος για να ζήσουν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα;
Θα 'θελα να διεκδικήσουν κάποτε τα happy ends τους το φάντασμα της Όπερας, ο Κουασιμόδος και όλοι οι άσχημοι αντιήρωες της λογοτεχνίας και των παραμυθιών. Όχι αυτά τα φτηνιάρικα happy ends του τύπου "έγκριτος πλαστικός χειρουργός προσφέρεται να κάνει δωρεάν όλες τις πλαστικές επεμβάσεις που θα χρειαστεί το φάντασμα της Όπερας για να γίνει καλλονός" ή "έγκριτος ορθοπεδικός προσφέρεται να διορθώσει το πρόβλημα της καμπούρας του Κουασιμόδου". Απλά, να έπαυαν να είναι τα τέρατα του κόσμου τους. Σαν το Σρεκ, ας πούμε.
Υ.Γ. Παλιά έλεγα, μακάρι να μην υπήρχε ασχήμια. Αλλά ξέρεις κάτι; Χωρίς ασχήμια δε θα υπήρχε ούτε ομορφιά. Και ο κόσμος θα ήταν πολύ φτωχότερος...
Άντε, και αναμνησιακό τραγουδάκι της Πάτι, όχι της χαομεταγλωττισμένης βέβαια, της άλλης..."Άσχημη" κι αυτή, αλλά τόσο ξεχωριστά όμορφη (και χωρίς να είναι κύκνος, see what I mean?)
Και έρχομαι εγώ τώρα και ερωτώ: μήπως πια το έχουμε παραχέσει με τα ασχημόπαπα που πρέπει σώνει και ντε, για να πραγματώσουν το happy end τους, να γίνουν κύκνοι; Ο κόσμος είναι γεμάτος (καλά, όχι γεμάτος, αλλά έχει κάμποσους πάντως) άσχημους ανθρώπους, ή ανθρώπους που νιώθουν άσχημοι, ή ανθρώπους που τελοσπάντων στην παρέα τους ή στο περιβάλλον τους είναι οι "πιο" άσχημοι. Εκείνος ο κακομοίρης nerd, που όσο κι αν το παλεύει αυτή η κοιλιά του ποτέ δε γίνεται "φέτες", που ακόμα και να λουστεί με αποσμητικό, μόλις λίγο αγχωθεί αρχίζει η ακατάσχετη εφίδρωση, που λόγω αυτού του ίδιου άγχους του τα μαλλιά του άρχισαν να πέφτουν ήδη από τα 22 του χρόνια...Εκείνη η τύπισσα που κοιτάζοντας τις φίλες της ξέρει στα σίγουρα ότι είναι το "μπάζο" μέσα στις "θεές"....τελοσπάντων καταλαβαίνεις, εκείνοι που, για να τους κοιτάξει κάποιος με πάθος, λαγνεία και αχαλίνωτο πόθο (εν ολίγοις με το βλέμμα του λιγούρη), πρέπει ακριβώς μπροστά, πίσω ή δίπλα τους να βρίσκεται κάποιο καλό γκομενάκι. Για τους "άσχημους" του κόσμου τούτου ο κόσμος είναι συνήθως λίγο (ή και πολύ) πιο άσχημος από ό,τι για τους υπόλοιπους κοινούς θνητούς, γιατί πολύ απλά, βλέπουν συχνά την ασχήμια τους να αντανακλάται στο βλέμμα των άλλων - όχι των κακιασμένων άλλων, απλά, εκείνων των άλλων που εκτιμούν το ωραίο και δε βλέπουν πάνω τους κάτι ωραίο για να εκτιμήσουν. Είναι ένα αίσθημα που δε θα το καταλάβει ποτέ κάποιος που δεν έχει βρεθεί σ' αυτή τη θέση, αυτό της μη (φατσικής) αποδοχής αυτού που είσαι. Το να πρέπει να προσπαθήσεις δέκα φορές για να κερδίσεις τον άλλο, αντί για μία, γιατί την πρώτη εντύπωση τις πιο πολλές φορές την έχεις χάσει. Και η κανονική ασχήμια (να το πω πιο ευγενικά: τα φυσικά ελαττώματα) δε διορθώνεται πάντα με την απλότητα που το τηλεοπτικό ασχημόπαπο θα βγάλει τα σιδεράκια και τα γυαλιά, θα κάνει μια βόλτα στα μαγαζιά και ενδεχομένως και μια κούρα σε κάποιο σπα. Οπότε μήπως το 'χουμε παραχέσει με το happy end της μεταμόρφωσης του ασχημόπαπου σε κύκνο/του τέρατος σε πρίγκηπα/της ugly Betty σε hot Betty; Γιατί πρέπει σώνει και ντε ο άσχημος να γίνει όμορφος για να ζήσουν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα;
Θα 'θελα να διεκδικήσουν κάποτε τα happy ends τους το φάντασμα της Όπερας, ο Κουασιμόδος και όλοι οι άσχημοι αντιήρωες της λογοτεχνίας και των παραμυθιών. Όχι αυτά τα φτηνιάρικα happy ends του τύπου "έγκριτος πλαστικός χειρουργός προσφέρεται να κάνει δωρεάν όλες τις πλαστικές επεμβάσεις που θα χρειαστεί το φάντασμα της Όπερας για να γίνει καλλονός" ή "έγκριτος ορθοπεδικός προσφέρεται να διορθώσει το πρόβλημα της καμπούρας του Κουασιμόδου". Απλά, να έπαυαν να είναι τα τέρατα του κόσμου τους. Σαν το Σρεκ, ας πούμε.
Υ.Γ. Παλιά έλεγα, μακάρι να μην υπήρχε ασχήμια. Αλλά ξέρεις κάτι; Χωρίς ασχήμια δε θα υπήρχε ούτε ομορφιά. Και ο κόσμος θα ήταν πολύ φτωχότερος...
Άντε, και αναμνησιακό τραγουδάκι της Πάτι, όχι της χαομεταγλωττισμένης βέβαια, της άλλης..."Άσχημη" κι αυτή, αλλά τόσο ξεχωριστά όμορφη (και χωρίς να είναι κύκνος, see what I mean?)
25/8/10
Παράφωνα
Όταν άρχισα να κάνω αρμονία στο ωδείο, γυμνάσιο πήγαινα, θυμάμαι ήταν η πρώτη φορά στη ζωή μου που κάποιο γνωστικό αντικείμενο φάνταζε τόσο εντός της φύσης μου. Μοιάζει τόσο με τον ανθρώπινο νου, έλεγα. Μια κύρια μελωδία, μια κύρια σκέψη, από την οποία μοιάζουν να ξεφυτρώνουν κι άλλες, δευτερεύουσες σκέψεις και μελωδίες. Ακούγονται μαζί, εξελίσσονται μαζί, μπλέκονται, αλληλοσυμπληρώνονται. Μέχρι να μπει, κάποια στιγμή, η τελεία ή η διπλή υποδιαστολή του τελευταίου μέτρου. Και κάπως έτσι άρχισα να σκέφτομαι τους συλλογισμούς μου σαν μουσικές - όχι απαραίτητα όμορφες ή αξιόλογες μουσικές, αλλά πάντως με τη ίδια δομή.
Την πρώτη φορά που έκανα έρωτα, το κύριο μοτίβο έλεγε "σε θέλω", αντιστικτικά έπαιζε ώρες ώρες ένα "τώρα στ' αλήθεια γίνεται αυτό;" και κάποια στιγμή στην εισαγωγή ακούστηκε ένα "μα δεν ξέρω τι μου γίνεται", το οποίο βέβαια γρήγορα σιώπησε. Απλή μουσική, αλλά όμορφη.
Όταν κάποτε, πηγαίνοντας να ανέβω σε ένα λεωφορείο στην Πάτρα, η πόρτα του έκλεισε μπροστά μου κρατώντας το χέρι μου μέσα και την υπόλοιπη εμένα έξω, η κύρια μελωδία έλεγε "Καλέ τι κάνει ο μαλάκας, τυφλός είναι; Και καλά τυφλός, και κουφός; Τον κόσμο που του φωνάζει δεν τον ακούει; Δεν πιστεύω να ξεκινήσει....Ωχ ξεκίνησε, φεύγει! Σταμάτα καλέ γαμώ το κέρατό σου, το σόι σου, την τύχη μου τη χορεύτρια! @#$#@%^&%*#Ε$%^&@@! Ας ελπίσουμε το φανάρι στην Ερμού να είναι κόκκινο.... Ωχ όχι! Πράσινο! %#^$##$@#$$@#!". Αντιστικτικά, έπαιζε ένα "Τι καλά, πρωινή γυμναστικούλα... Τελικά πάντως, όντως μπορείς να προλάβεις τρέχοντας ένα αυτοκίνητο! Μμμμ, υποτίθεται ότι ο άνθρωπος μπορεί να τρέξει μέχρι με 40 χμ την ώρα...οπότε μέχρι να επιταχύνει το λεωφορείο...Βέβαια με 40 χμ τρέχει ο Κεντέρης, όχι εγώ...καλά, whatever, τρέχα τώρα και μην σκέφτεσαι. Μη σου πω πάλι καλά που μέσα στο λεωφορείο είναι το αριστερό σου χέρι και όχι το δεξί, αλλιώς θα έπρεπε να τρέχεις με την όπισθεν!" Κάτω και από τις δύο αλληλοσυμπληρούμενες μελωδίες ακουγόταν ένα "Έλα, παραδέξου το, είναι αστείο! Ειδικά γι' αυτούς που είναι μέσα πρέπει να είναι θεϊκό...Όλοι οι επιβάτες μαζί και στην άκρη ένα χέρι! Που κρατάει και εισιτήριο! Λες να έχει κανείς φωτογραφική μηχανή; Πρέπει να απαθανατιστεί αυτό το πράγμα. Αχ μήπως έτσι όπως είμαι, να υψώσω το μεσαίο δάχτυλο στον οδηγό; Μπα άσε, μπορεί να μου πέσει το εισιτήριο...". Και στο φινάλε, όταν περίπου ένα λεπτό αργότερα ο οδηγός σταμάτησε και με άφησε να ανέβω επιτέλους, στο μυαλό μου γραφόταν η κατάληξη του αριστουργήματός μου: "Ορίστε, όντως δεν είναι όλα άσπρο-μαύρο. Αυτή υποτίθεται είναι μια τυπική περίπτωση άσπρο-μαύρο. Ή θα είσαι πάνω από το λεωφορείο, ή κάτω. Κι εγώ μόλις απέδειξα ότι και όμως, υπάρχει ενδιάμεση κατάσταση!" Αστεία μουσική αυτή, σκέρτσο του ενός λεπτού.
Σήμερα το πρωί, που για μένα ήταν βράδυ, όταν χτύπησε το τηλέφωνο και έμαθα ότι πέθανε ένας θείος μου, από αυτούς τους "θείους των διακοπών" που τους βλέπεις το πολύ πολύ σε τίποτα γιορτές ή σε μαζωξεις του σογιού σου ή σε τίποτα διακοπές από σπόντα, η κύρια μελωδία είπε "όχι ρε γαμώτο...". Αμέσως της απάντησε ένα "Συγνώμη, καρκινοπαθής ήταν ο άνθρωπος, όχι βελανιδιά, τι περίμενες εσύ, να ζήσει 200 χρόνια;" και μετά άρχισαν τα όργανα. "Πόσα χρόνια είχα να τον δω; Τι μαλάκας είμαι..." και "Καλά να πάθεις αγάπη μου! Τι να τις κάνω τώρα τις τύψεις σου; Άργησες..." και "Το έκανα και για εκείνον. Δεν ήθελε να τον βλέπουμε και πολύ, στην κατάσταση που ήταν" και "Έλα τώρα! Μόνο γι' αυτό; Όχι και για σένα; Και όχι μόνο για να προστατεύσεις τις αναμνήσεις σου, αλλά και από βαρεμάρα, πού να τρέχεις τώρα να βλέπεις τα σόγια. Ορίστε λοιπόν, ένας λιγότερος." και "Μα τον αγαπούσα! Αλήθεια τον αγαπούσα! Η πρώτη πρώτη μου ανάμνηση ever είναι εγώ δύο χρονών καθισμένη στα πόδια του και να πηγαίνουμε βαρκάδα..." και "Αχ ναι! Έκλαψα τώρα! Σ' αυτόν το είχες πει ποτέ; Το ήξερε; Τώρα τι τα λες αυτά; Ας τα πεις και στον τοίχο τώρα, το ίδιο νόημα θα έχει." και "Υπάρχει ψυχή; Είναι κάπου; Με βλέπει;" και "Έλα τώρα. Δεν έχεις ούτε θρησκεία ούτε Θεό να κρατηθείς. Δε γίνεται να κατασκευάζεις έναν όποτε σε βολεύει. Η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρεις." και "η θεία μου...τα ξαδέρφια μου...να τους πάρω τηλέφωνο..." και "Τι θα τους πεις; Ότι λυπάσαι; Σιγά. Αυτοί λυπούνται πιο πολύ. Μέχρι το βράδυ έχουν να ακούσουν τόσα συλλυπητήρια που θα γίνουν τα νεύρα τους κρόσσια." και "Να πάω με τους δικούς μου στο χωριό;" και "Έλα τώρα. Να πας γιατί; Για να παρακολουθήσεις μια τελετή όπου ένας τύπος με ράσα λιβανίζει πάνω από ένα πτώμα και μετά κλαίμε όλοι μαζί. Θες να κλάψεις; Κλάψε κι εδώ. Στο κάτω κάτω ένα νεκρό κορμί δεν έχει και πολλή σχέση με τον άνθρωπο που αγαπούσες. Είναι αυτό που απέμεινε, ναι, αλλά ποτέ ξανά δε θα είναι άνθρωπος. Κάτσε εσύ να σκέφτεσαι αν του είπες ποτέ ότι τον αγαπούσες, πόσο καιρό είχες να τον δεις κι άλλα τέτοια, αυτός εν τω μεταξύ έχει φύγει." Η μία διάφωνη συγχορδία μετά την άλλη, το ένα διάφωνο διάστημα μετά το άλλο. Παραφωνία πάνω στην παραφωνία και δε μπαίνει πουθενά τελεία. Παρά μόνο ώρες μετά: "Να ξέρεις θεία, τον αγαπούσα πολύ. Πάρα πολύ τον αγαπούσα." και "Κι εκείνος σου είχε αδυναμία". Τέτοια ώρα τέτοια λόγια. Αλλά τελεία. Διπλή υποδιαστολή. Νομίζω...
Πολύ μελόδραμα και σήμερα. Έλεος με εμένα αλλά είπαμε, drama queen του κερατά. Τελοσπάντων, όποιος θέλει κρατάει όλα τα υπολοιπα, τα επιθανάτια ας πούμε ότι είναι "εσωτερικης κατανάλωσης". (Μελωδία δεξιού χεριού "τι τα έγραψες τότε μωρη;", μελωδία αριστερού χεριού "Γιατί έτσι, δικό μου blog είναι και λογαριασμό δε δίνω.")
Την πρώτη φορά που έκανα έρωτα, το κύριο μοτίβο έλεγε "σε θέλω", αντιστικτικά έπαιζε ώρες ώρες ένα "τώρα στ' αλήθεια γίνεται αυτό;" και κάποια στιγμή στην εισαγωγή ακούστηκε ένα "μα δεν ξέρω τι μου γίνεται", το οποίο βέβαια γρήγορα σιώπησε. Απλή μουσική, αλλά όμορφη.
Όταν κάποτε, πηγαίνοντας να ανέβω σε ένα λεωφορείο στην Πάτρα, η πόρτα του έκλεισε μπροστά μου κρατώντας το χέρι μου μέσα και την υπόλοιπη εμένα έξω, η κύρια μελωδία έλεγε "Καλέ τι κάνει ο μαλάκας, τυφλός είναι; Και καλά τυφλός, και κουφός; Τον κόσμο που του φωνάζει δεν τον ακούει; Δεν πιστεύω να ξεκινήσει....Ωχ ξεκίνησε, φεύγει! Σταμάτα καλέ γαμώ το κέρατό σου, το σόι σου, την τύχη μου τη χορεύτρια! @#$#@%^&%*#Ε$%^&@@! Ας ελπίσουμε το φανάρι στην Ερμού να είναι κόκκινο.... Ωχ όχι! Πράσινο! %#^$##$@#$$@#!". Αντιστικτικά, έπαιζε ένα "Τι καλά, πρωινή γυμναστικούλα... Τελικά πάντως, όντως μπορείς να προλάβεις τρέχοντας ένα αυτοκίνητο! Μμμμ, υποτίθεται ότι ο άνθρωπος μπορεί να τρέξει μέχρι με 40 χμ την ώρα...οπότε μέχρι να επιταχύνει το λεωφορείο...Βέβαια με 40 χμ τρέχει ο Κεντέρης, όχι εγώ...καλά, whatever, τρέχα τώρα και μην σκέφτεσαι. Μη σου πω πάλι καλά που μέσα στο λεωφορείο είναι το αριστερό σου χέρι και όχι το δεξί, αλλιώς θα έπρεπε να τρέχεις με την όπισθεν!" Κάτω και από τις δύο αλληλοσυμπληρούμενες μελωδίες ακουγόταν ένα "Έλα, παραδέξου το, είναι αστείο! Ειδικά γι' αυτούς που είναι μέσα πρέπει να είναι θεϊκό...Όλοι οι επιβάτες μαζί και στην άκρη ένα χέρι! Που κρατάει και εισιτήριο! Λες να έχει κανείς φωτογραφική μηχανή; Πρέπει να απαθανατιστεί αυτό το πράγμα. Αχ μήπως έτσι όπως είμαι, να υψώσω το μεσαίο δάχτυλο στον οδηγό; Μπα άσε, μπορεί να μου πέσει το εισιτήριο...". Και στο φινάλε, όταν περίπου ένα λεπτό αργότερα ο οδηγός σταμάτησε και με άφησε να ανέβω επιτέλους, στο μυαλό μου γραφόταν η κατάληξη του αριστουργήματός μου: "Ορίστε, όντως δεν είναι όλα άσπρο-μαύρο. Αυτή υποτίθεται είναι μια τυπική περίπτωση άσπρο-μαύρο. Ή θα είσαι πάνω από το λεωφορείο, ή κάτω. Κι εγώ μόλις απέδειξα ότι και όμως, υπάρχει ενδιάμεση κατάσταση!" Αστεία μουσική αυτή, σκέρτσο του ενός λεπτού.
Σήμερα το πρωί, που για μένα ήταν βράδυ, όταν χτύπησε το τηλέφωνο και έμαθα ότι πέθανε ένας θείος μου, από αυτούς τους "θείους των διακοπών" που τους βλέπεις το πολύ πολύ σε τίποτα γιορτές ή σε μαζωξεις του σογιού σου ή σε τίποτα διακοπές από σπόντα, η κύρια μελωδία είπε "όχι ρε γαμώτο...". Αμέσως της απάντησε ένα "Συγνώμη, καρκινοπαθής ήταν ο άνθρωπος, όχι βελανιδιά, τι περίμενες εσύ, να ζήσει 200 χρόνια;" και μετά άρχισαν τα όργανα. "Πόσα χρόνια είχα να τον δω; Τι μαλάκας είμαι..." και "Καλά να πάθεις αγάπη μου! Τι να τις κάνω τώρα τις τύψεις σου; Άργησες..." και "Το έκανα και για εκείνον. Δεν ήθελε να τον βλέπουμε και πολύ, στην κατάσταση που ήταν" και "Έλα τώρα! Μόνο γι' αυτό; Όχι και για σένα; Και όχι μόνο για να προστατεύσεις τις αναμνήσεις σου, αλλά και από βαρεμάρα, πού να τρέχεις τώρα να βλέπεις τα σόγια. Ορίστε λοιπόν, ένας λιγότερος." και "Μα τον αγαπούσα! Αλήθεια τον αγαπούσα! Η πρώτη πρώτη μου ανάμνηση ever είναι εγώ δύο χρονών καθισμένη στα πόδια του και να πηγαίνουμε βαρκάδα..." και "Αχ ναι! Έκλαψα τώρα! Σ' αυτόν το είχες πει ποτέ; Το ήξερε; Τώρα τι τα λες αυτά; Ας τα πεις και στον τοίχο τώρα, το ίδιο νόημα θα έχει." και "Υπάρχει ψυχή; Είναι κάπου; Με βλέπει;" και "Έλα τώρα. Δεν έχεις ούτε θρησκεία ούτε Θεό να κρατηθείς. Δε γίνεται να κατασκευάζεις έναν όποτε σε βολεύει. Η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρεις." και "η θεία μου...τα ξαδέρφια μου...να τους πάρω τηλέφωνο..." και "Τι θα τους πεις; Ότι λυπάσαι; Σιγά. Αυτοί λυπούνται πιο πολύ. Μέχρι το βράδυ έχουν να ακούσουν τόσα συλλυπητήρια που θα γίνουν τα νεύρα τους κρόσσια." και "Να πάω με τους δικούς μου στο χωριό;" και "Έλα τώρα. Να πας γιατί; Για να παρακολουθήσεις μια τελετή όπου ένας τύπος με ράσα λιβανίζει πάνω από ένα πτώμα και μετά κλαίμε όλοι μαζί. Θες να κλάψεις; Κλάψε κι εδώ. Στο κάτω κάτω ένα νεκρό κορμί δεν έχει και πολλή σχέση με τον άνθρωπο που αγαπούσες. Είναι αυτό που απέμεινε, ναι, αλλά ποτέ ξανά δε θα είναι άνθρωπος. Κάτσε εσύ να σκέφτεσαι αν του είπες ποτέ ότι τον αγαπούσες, πόσο καιρό είχες να τον δεις κι άλλα τέτοια, αυτός εν τω μεταξύ έχει φύγει." Η μία διάφωνη συγχορδία μετά την άλλη, το ένα διάφωνο διάστημα μετά το άλλο. Παραφωνία πάνω στην παραφωνία και δε μπαίνει πουθενά τελεία. Παρά μόνο ώρες μετά: "Να ξέρεις θεία, τον αγαπούσα πολύ. Πάρα πολύ τον αγαπούσα." και "Κι εκείνος σου είχε αδυναμία". Τέτοια ώρα τέτοια λόγια. Αλλά τελεία. Διπλή υποδιαστολή. Νομίζω...
Πολύ μελόδραμα και σήμερα. Έλεος με εμένα αλλά είπαμε, drama queen του κερατά. Τελοσπάντων, όποιος θέλει κρατάει όλα τα υπολοιπα, τα επιθανάτια ας πούμε ότι είναι "εσωτερικης κατανάλωσης". (Μελωδία δεξιού χεριού "τι τα έγραψες τότε μωρη;", μελωδία αριστερού χεριού "Γιατί έτσι, δικό μου blog είναι και λογαριασμό δε δίνω.")
27/6/10
Απλά μαθήματα οικολογίας
Οι άνθρωποι είναι σαν τα δέντρα. Μεγαλώνουν, ανθίζουν και καρπίζουν ο καθένας με το δικό του ρυθμό και στη δική του εποχή. Οι καρποί τους έχουν διαφορετική υφή, γεύση και χρώμα, άσε που κάποιοι καρποί κυριολεκτικά δεν τρώγονται με τίποτα. Όσο περνά ο καιρός βγάζουν νέα κλαδιά, αλλά και πάλι, δεν έχουν όλοι τα ίδια κλαδιά, άλλοι έχουν λίγα αλλά πιο γερά, άλλοι περισσότερα αλλά πιο εύθραυστα, άλλοι πάλι πολλά και γερά. Κάποιες φορές βέβαια, και τα δέντρα και οι άνθρωποι ξανοίγονται περισσότερο από ό,τι μπορούν και τότε μάλλον τους χρειάζονται ένα καλό κλάδεμα - να κοπεί ό,τι δεν αντέχει, ό,τι περισσεύει, για να αναπτυχθεί καλύτερα το υπόλοιπο. Γιατί στο κάτω κάτω, όλα έχουν κάποια όρια, και έτσι και τα δέντρα και οι άνθρωποι δεν έχουν όλοι την ίδια σκιά, το ίδιο μέγεθος, την ίδια αντοχή ή την ίδια χρηστικότητα.
Οι άνθρωποι, όπως και τα δέντρα, δεν είναι παντός καιρού και εδάφους. Θέλουν το σωστό κλίμα, το σωστό έδαφος, την κατάλληλη ποσότητα νερού για να αναπτυχθούν. Και φυσικά, θέλουν και φροντίδα. Και πάλι βέβαια, όχι όλοι το ίδιο. Κάποιοι έχουν μάθει λίγο-πολύ να τα βγάζουν πέρα μόνοι τους, αν και συνήθως αυτοί οι πιο "αυτάρκεις" δεν έχουν την πλούσια φυλλωσιά των πιο "καλομαθημένων" και καμιά φορά μπορεί τα φύλλα τους να τσιμπάνε ή να είναι μυτερά και να σου μπουν στο μάτι και να πονέσεις. Το θέμα όμως είναι, και τα δέντρα και οι άνθρωποι, θέλουν να τα νοιάζεσαι - και μάλιστα με τον τρόπο που τους χρειάζεται να τα νοιάζεσαι. Αν παρα-ποτίσεις ένα κάκτο θα τον σαπίσεις, αν ξεχάσεις να ποτίσεις ένα βασιλικό θα τον μαράνεις και θα φταις εσύ και στις δυο περιπτώσεις, όσο καλές κι αν ήταν οι προθέσεις σου. Γι΄αυτό, αν έχεις κήπο με δέντρα, όπως κι αν έχεις ανθρώπους που αγαπάς, μην ξεχνάς να ασχολείσαι μαζί τους, και καμιά φορά να τους επαινείς, να τους λες πόσο χαίρεσαι όταν μεγαλώνουν και ανθίζουν, να τους δείχνεις πόσο θες να τους δεις να γίνονται το καλύτερο που μπορούν. Και, αν γίνεται, να τους στηρίζεις όταν κανένας αέρας ξεριζώσει κανένα κλαδί τους ή τους τσακίζει. Γιατί ξέρεις, πολλές φορές, και οι άνθρωποι και τα δέντρα στα δύσκολα δε σου ζητάνε να έρθεις να τους σώσεις. Αλλά αν τους βοηθήσεις διακριτικά να μαζέψουν τα σπασμένα, τους κάνεις μεγάλη χάρη.
Οι άνθρωποι, όπως και τα δέντρα, δεν είναι παντός καιρού και εδάφους. Θέλουν το σωστό κλίμα, το σωστό έδαφος, την κατάλληλη ποσότητα νερού για να αναπτυχθούν. Και φυσικά, θέλουν και φροντίδα. Και πάλι βέβαια, όχι όλοι το ίδιο. Κάποιοι έχουν μάθει λίγο-πολύ να τα βγάζουν πέρα μόνοι τους, αν και συνήθως αυτοί οι πιο "αυτάρκεις" δεν έχουν την πλούσια φυλλωσιά των πιο "καλομαθημένων" και καμιά φορά μπορεί τα φύλλα τους να τσιμπάνε ή να είναι μυτερά και να σου μπουν στο μάτι και να πονέσεις. Το θέμα όμως είναι, και τα δέντρα και οι άνθρωποι, θέλουν να τα νοιάζεσαι - και μάλιστα με τον τρόπο που τους χρειάζεται να τα νοιάζεσαι. Αν παρα-ποτίσεις ένα κάκτο θα τον σαπίσεις, αν ξεχάσεις να ποτίσεις ένα βασιλικό θα τον μαράνεις και θα φταις εσύ και στις δυο περιπτώσεις, όσο καλές κι αν ήταν οι προθέσεις σου. Γι΄αυτό, αν έχεις κήπο με δέντρα, όπως κι αν έχεις ανθρώπους που αγαπάς, μην ξεχνάς να ασχολείσαι μαζί τους, και καμιά φορά να τους επαινείς, να τους λες πόσο χαίρεσαι όταν μεγαλώνουν και ανθίζουν, να τους δείχνεις πόσο θες να τους δεις να γίνονται το καλύτερο που μπορούν. Και, αν γίνεται, να τους στηρίζεις όταν κανένας αέρας ξεριζώσει κανένα κλαδί τους ή τους τσακίζει. Γιατί ξέρεις, πολλές φορές, και οι άνθρωποι και τα δέντρα στα δύσκολα δε σου ζητάνε να έρθεις να τους σώσεις. Αλλά αν τους βοηθήσεις διακριτικά να μαζέψουν τα σπασμένα, τους κάνεις μεγάλη χάρη.
21/6/10
Επισκέψεις
Καμιά φορά, φεύγεις από κάπου - από ένα μέρος, έναν άνθρωπο, ένα ο,τιδήποτε βρε παιδί μου - και ένα κομμάτι σου απλά δε μπορεί να συμβιβαστεί με αυτό. Δεν είναι που περνάς φάση άρνησης, είναι που έχεις ανοιχτούς λογαριασμούς - πρακτικούς καμιά φορά, αλλά κυρίως συναισθηματικούς. Νοσταλγία για ανθρώπους και καταστάσεις, προσδοκίες ανεκπλήρωτες, λάθη που ακόμα δεν τα έχεις καλοχωνέψει και θέλεις να μπορούσες να τα αλλάξεις κι ας ξέρεις ότι δε μπορείς, τέτοια - και ίσως και άλλα. Και ενώ ξέρεις πολύ καλά το πώς και το γιατί της φυγής σου, αν τύχει να το "επισκεφτείς" ξανά αυτό το "ο,τιδήποτε", δε νιώθεις σαν να επισκέπτεσαι. Νιώθεις σαν να επιστρέφεις. Και όταν, μετά την "επίσκεψη", επιστρέφεις ξανά στην πραγματικότητά σου, για λίγο μοιάζει όχι σαν να επιστρέφεις, αλλά σαν να αναγκάζεσαι να ξαναφύγεις και να ξαναπαραδεχτείς ότι πολλοί από τους λογαριασμούς σου θα μείνουν ες αεί ανοιχτοί.
Εν καιρώ εξ αποστάσεως εξεταστικής, αυτό νιώθω τελικά πιο πολύ απ' όλα. Μαζί με μια προσμονή: Κάποτε οι επισκέψεις θα αρχίσουν να μοιάζουν στ' αλήθεια με επισκέψεις. Γιατί θα τους κλείσω τους λογαριασμούς μου. Ή, γιατί μπορεί να ανοίξω καινούργιους λογαριασμούς και αυτούς, τους "παλιούς", να τους ξεχάσω πια. Για νέες ιδέες, για νέες συντριβές λοιπόν.
Εν καιρώ εξ αποστάσεως εξεταστικής, αυτό νιώθω τελικά πιο πολύ απ' όλα. Μαζί με μια προσμονή: Κάποτε οι επισκέψεις θα αρχίσουν να μοιάζουν στ' αλήθεια με επισκέψεις. Γιατί θα τους κλείσω τους λογαριασμούς μου. Ή, γιατί μπορεί να ανοίξω καινούργιους λογαριασμούς και αυτούς, τους "παλιούς", να τους ξεχάσω πια. Για νέες ιδέες, για νέες συντριβές λοιπόν.
19/12/08
Σκονόσουπα
Ή αλλιώς, τι τρώει ένας άνθρωπος που βαριέται να μαγειρέψει...
Υλικά:
- Βραστό νερό (well, duh...)
- Κριθαράκι
- Ένας κύβος knorr που λέει ότι είναι ζωμός κότας αλλά βασικά είναι ένα μείγμα χημικών
- Μανιτάρια (από κονσέρβα)
- Αφυδατωμένη και σκονοποιημένη πατάτα που ακούει στο όνομα "πουρές σε σκόνη"
- Κατεφυγμένη σαλάτα καλαμποκιού του Μπαρμπα-Στάθη
- Βασιλικός, σκόρδο, κρεμμύδι, τσίλι υπό την αποξηραμένη-σκονοποιημένη μορφή των "μπαχαρικών"
Εκτέλεση:
Τα ρίχνουμε όλα στην κατσαρόλα, ανακατεύουμε και περιμένουμε...
Το αποτέλεσμα:
Μια χαρά αν θες να φας κάτι σε σούπα. Αλλά αν περιμένετε κανένα γκουρμέ γεύμα, να φύγετε κύριε, να πάτε αλλού.
Και μια σκέψη ξέμπαρκη:
Ώρες ώρες ο κόσμος μοιάζει να πάσχει από τα ίδια που πάσχει και η εν λογω σκονόσουπα: Πολλές σκόνες, πολλές κονσέρβες, πολλά "κουτάκια" και "βαζάκια", πολλά fake υλικά που ίσως μοιάζουν με το original αλλά δεν είναι. Και ΟΚ, δεν είναι πάντα έτσι, και ΟΚ, ακόμα κι όταν είναι, είναι "pas mal, pas mal". Πλην όμως, δεν παύει να είναι....σκονόσουπα.
Υλικά:
- Βραστό νερό (well, duh...)
- Κριθαράκι
- Ένας κύβος knorr που λέει ότι είναι ζωμός κότας αλλά βασικά είναι ένα μείγμα χημικών
- Μανιτάρια (από κονσέρβα)
- Αφυδατωμένη και σκονοποιημένη πατάτα που ακούει στο όνομα "πουρές σε σκόνη"
- Κατεφυγμένη σαλάτα καλαμποκιού του Μπαρμπα-Στάθη
- Βασιλικός, σκόρδο, κρεμμύδι, τσίλι υπό την αποξηραμένη-σκονοποιημένη μορφή των "μπαχαρικών"
Εκτέλεση:
Τα ρίχνουμε όλα στην κατσαρόλα, ανακατεύουμε και περιμένουμε...
Το αποτέλεσμα:
Μια χαρά αν θες να φας κάτι σε σούπα. Αλλά αν περιμένετε κανένα γκουρμέ γεύμα, να φύγετε κύριε, να πάτε αλλού.
Και μια σκέψη ξέμπαρκη:
Ώρες ώρες ο κόσμος μοιάζει να πάσχει από τα ίδια που πάσχει και η εν λογω σκονόσουπα: Πολλές σκόνες, πολλές κονσέρβες, πολλά "κουτάκια" και "βαζάκια", πολλά fake υλικά που ίσως μοιάζουν με το original αλλά δεν είναι. Και ΟΚ, δεν είναι πάντα έτσι, και ΟΚ, ακόμα κι όταν είναι, είναι "pas mal, pas mal". Πλην όμως, δεν παύει να είναι....σκονόσουπα.
20/11/08
Τέλος εποχής
Είχα για καιρό την εντύπωση ότι γεννήθηκα σε λάθος καιρό. Σοβαρά τώρα, τι εποχή είναι αυτή για να είναι κανείς 20-something; Πολύ τρέξιμο (και ακόμα κι όταν δεν τρέχεις, αυτή η σιγουριά ότι "θα έπρεπε" να τρέχεις...) πολλή τρεντιά, βόλεμα και virtual/cyber ημι-πλαστες και εξόχως εθιστικές καταστάσεις..... Ενώ αν ήμασταν 20-something στα 70's, άνετα θα μπορούσαμε να γίνουμε ήρωες - λίγος Μάης του '68, λίγο Πολυτεχνείο, τελοσπάντων μου φαίνεται πως θα ήταν πιο εύκολο να εντοπίσουμε τον εχθρό και να κάνουμε "επανάσταση". Και μετά θα μπορούσαμε ακόμα πιο άνετα να γίνουμε πενηντάρηδες-εξηντάρηδες βολεμένοι,με τη συνείδησή μας καθαρή, ότι εμείς στον καιρό μας "κάναμε αυτό που έπρεπε". Καλό δεν είναι το "πακέτο";
Αυτή την εντύπωση είχα. Και μετά συνειδητοποίησα ότι, μέσα στα τελευταία 15 χρόνια, έχουμε δει την πτώση των δυο κύριων οικονομικών μοντέλων που είχαμε ως σημεία αναφοράς: του κομμουνισμού και του καπιταλισμού. Ταυτοχρώνως, κατά ένα περίεργο τρόπο, οι "δημοκρατίες" μας καιρό τώρα δε μοιάζουν και τόσο "δημοκρατικές" και το ότι "όλοι τους κλέφτες είναι" έχει γίνει πλέον μέρος της συλλογικής μας συνείδησης ... ωστόσο δε μας βρίσκεται και καμιά καλύτερη εναλλακτική, οπότε το αφήνουμε το θέμα ως έχει.
Οπότε.... τέλος εποχής. Μάλλον. History in the making, σίγουρα. Αν μη τι άλλο, έχει σασπένς η ιστορία. Τελικά δεν είναι κι άσχημα να είσαι 20-something εν έτει 2008.
Ερώτηση: Αν δε μας κάνει πια ο καπιταλισμός, ο κομμουνισμός, η δημοκρατία, η δικτατορία, η βασιλεία, μήπως τελικά.... ήρθε ο καιρός για την αναρχία;
Αυτή την εντύπωση είχα. Και μετά συνειδητοποίησα ότι, μέσα στα τελευταία 15 χρόνια, έχουμε δει την πτώση των δυο κύριων οικονομικών μοντέλων που είχαμε ως σημεία αναφοράς: του κομμουνισμού και του καπιταλισμού. Ταυτοχρώνως, κατά ένα περίεργο τρόπο, οι "δημοκρατίες" μας καιρό τώρα δε μοιάζουν και τόσο "δημοκρατικές" και το ότι "όλοι τους κλέφτες είναι" έχει γίνει πλέον μέρος της συλλογικής μας συνείδησης ... ωστόσο δε μας βρίσκεται και καμιά καλύτερη εναλλακτική, οπότε το αφήνουμε το θέμα ως έχει.
Οπότε.... τέλος εποχής. Μάλλον. History in the making, σίγουρα. Αν μη τι άλλο, έχει σασπένς η ιστορία. Τελικά δεν είναι κι άσχημα να είσαι 20-something εν έτει 2008.
Ερώτηση: Αν δε μας κάνει πια ο καπιταλισμός, ο κομμουνισμός, η δημοκρατία, η δικτατορία, η βασιλεία, μήπως τελικά.... ήρθε ο καιρός για την αναρχία;
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)