Ήταν ένα μικρό καράβι...

Η ετερόρρυθμη εταιρεία Ελλάς - όπου ετερρόρυθμοι εταίροι είναι οι πολιτικοί, οι τράπεζες και οι λοιποί "ανέγγιχτοι" προνομιούχοι, ομόρρυθμοι είμαστε όλοι οι άλλοι - για πολλά χρόνια είχε έλλειμα. Όλοι το ξέραμε αλλά δεν το παραδεχόμασταν. Σαν τις μουσικές καρέκλες ένα πράγμα: όσο παίζει η μουσική (στην περίπτωσή μας, όσο έρχονταν οι επιχορηγήσεις και τα δάνεια), δεν υπάρχουν χαμένοι - το ξέρεις όμως από πριν, μόλις η μουσική σταματήσει, σίγουρα κάποιος θα χάσει. Ε τώρα, η Ελλάς έχασε. Και ζητάει από τους ομόρρυθμους εταίρους της να πληρώσουν τη ζημιά, ενώ οι ετερόρρυθμοι εταίροι, αναπαυτικά καθισμένοι, απολαμβάνουν το θέαμα.

Με άλλα λόγια, ήταν ένα μικρό καράβι που ταξίδευε και δεν ήξερε κατά που πήγαινε. Και σε 5-6 εβδομάδες σωθήκαν όλες οι τροφές και οι άνθρωποι άρχισαν να τρώνε και να τρώγονται άνευ κληρώσεως. Εκείνοι δε, που είχαν φάει εξαρχής όλες τις τροφές, καθότι πιο καλοζωισμένοι, πρόλαβαν και μπήκαν στις σωσίβιες λέμβους και έφυγαν. Και καθώς απομακρύνονταν, κοιτάζοντας με απάθεια το υπόλοιπο πλήρωμα και τους επιβάτες να τρώγονται, έλεγαν δήθεν θλιμμένα και λίγο απαξιωτικά "μα γιατί τσακώνεστε ρε παιδιά; Κι εμείς στο ίδιο καράβι ήμασταν αλλά δεν κάνουμε έτσι!"

Οι καιροί είναι βίαιοι. Οι καιροί είναι ανθρωποφάγοι. Αλλά δεν ξέρω τελικά, τι είναι πιο βίαιο: Που σκοτώνονται άνθρωποι τζάμπα και βερεσέ για μαλακίες (είτε πρόκειται για μαλακίες μπάτσου, τρομοκράτη ή "αναρχικού"); Ή που τελικά, η μόνη ανθρώπινη ζωή της οποίας η αξία αναγνωρίζεται στα έδρανα της Βουλής (έστω και με "ενός λεπτού σιγή"), είναι η ήδη χαμένη ζωή ενός σκοτωμένου;

Την έχουμε χάσει τη μπάλα προ πολλού. Θέλει να το πάρουμε από την αρχή το πράγμα...μόνο που δεν ξέρω πια αν γίνεται. Και τι κάνουμε λοιπόν; ΈΛα ντε... Γι' αρχή πάντως, λυπόμαστε. Και θυμώνουμε.

Η βία

Δεν τη μπορώ τη βία. Και είναι παντού ρε γαμώτο. Ακόμα και εκεί που δεν το περιμένεις. Και αυτό είναι που πονάει πιο πολύ. Τη βία των χουλιγκάνων, των "αναρχικών", των "μπάτσων-γουρουνιών-δολοφόνων", των "ανθρωπόμορφων τεράτων" την περιμένω, την έχω λίγο πολύ συνηθίσει. Αλλά - ΟΚ, μπορεί να είναι και χαζό από τη μεριά μου, αλλά έτσι είναι anyway - τη βία του φιμώματος του ελεύθερου λόγου και πολύ περισσότερο τη βία του φιμώματος της τέχνης, δεν την αντέχω. Το να σαμποτάρει η ίδια η ορχήστρα της Λυρικής Σκηνής την ίδια της την παράσταση, γιατί έχει μέσα ένα ομοφυλοφιλικό φιλί, συγνώμη αλλά μου φαίνεται πιο βίαιο από τα σπασμένα ΑΤΜ της Εθνικής. Και συγνώμη, αλλά δεν το περίμενα. Η τέχνη ανοίγει νέους δρόμους, η τέχνη απελευθερώνει, η τέχνη είναι το πεδίο έκφρασης σκέψεων, συναισθημάτων και συνειρμών, χωρίς λογοκρισίες και συμβιβασμούς. Αυτή είναι η φύση της, αυτό είναι το μεγαλείο της και αυτή είναι η δύναμή της. Και εκεί, ξαφνικά, να σκάνε μύτη κολλήματα του τύπου ε-όχι-να-μας-βγάλετε-και-πούστη-τον-πρωταγωνιστή;;;; (Που BTW, με το ιστορικό δεδομένο της ύπαρξης των ευνούχων τραγουδιστών στην όπερα, τέτοιοι "μη μου άπτου" ενδοιασμοί μοιάζουν τουλάχιστον τραγική ειρωνία...) Θα το περίμενα ίσως αν κάποιοι από το κοινό ενοχλούνταν από το ομοφυλοφιλικό περιεχόμενο του έργου - θα με ενοχλούσε, αλλά θα το περίμενα - αλλά τέτοια έκρηξη ομοφυλοφοβίας από την ίδια την ορχήστρα... ήταν για μένα μια τεράστια, δυσάρεστη έκπληξη. Δεν ξέρω τι είναι αυτό που με πειράζει πιο πολύ: Η κατάφωρα ρατσιστική συμπεριφορά προς τη γκέι κοινότητα (γιατί είναι προφανές στο "μανιφέστο" που μοίραζαν το ότι θεωρούν την ομοφυλοφιλία κάτι σαν διαστροφή), ο αντιεπαγγελματισμός (γιατί στο κάτω κάτω, πάντα υπάρχουν τρόποι λιγότερο θορυβώδεις να προβάλεις τις ενστάσεις σου, χωρίς να "κρεμάσεις" την ίδια σου την παράσταση), ή η θλιβερή διαπίστωση ότι, τελικά, ασχέτως της μουσικής τους δεινότητας, αυτοί οι άνθρωποι αποδεικνύονται πανηγυρικά ανάξιοι αυτού που υπηρετούν; Τόσο καιρό πίστευα ότι η τέχνη είναι, μεταξύ των άλλων, αντίδοτο στον κατινισμό. Δεν το περίμενα η ορχήστρα της Λυρικής να είναι γεμάτη κυρα-Κατίνες.

Η περασμένη εβδομάδα

Εδώ και μέρες προσπαθώ κάτι να γράψω - για το παιδί που σκοτώθηκε, για τους "αναρχικούς" και την "επανάστασή τους", για τους "μπατσους-γουρούνια-δολοφόνους", για το πώς και πάλι "καταφέραμε να γίνουμε ρεζίλι διεθνώς"... εδώ και μέρες το παλεύω και δεν τα καταφέρνω. Και πολύ αμφιβάλλω αν θα τα καταφέρω τώρα.

Αλλά κάποια πράγματα είναι για μένα ξεκάθαρα.

Οι αστυνομικοί δεν είναι "μπάτσοι-γουρούνια-δολοφόνοι". Είναι άνθρωποι όπως όλοι μας, με τις ίδιες ανησυχίες, τα ίδια προβλήματα και τις ίδιες ευαισθησίες που έχουμε όλοι. Ανάμεσά τους, όπως σε κάθε επάγγελμα, υπάρχουν πάντα και οι κομπλεξικοί, οι κάφροι, ή πολύ απλά οι κακοί επαγγελματίες. Αυτό υπάρχει, δυστυχώς ή ευτυχώς, παντού. Και όσο κι αν δε μας αρέσει, πάντα θα υπάρχει. Στην προκειμένη, αν είναι ένας λόγος που μια μειοψηφία "μπάτσων" έχει στιγματίσει μια πλειψηφία αστυνομικών, αυτός είναι η ατιμωρησία τους, η κάλυψή τους και η κάλυψη των "καταχρήσεων εξουσίας", σε ένα πνεύμα κακώς νοούμενης συναδελφικής αλληλεγγύης. Για μένα αυτό είναι που θα έπρεπε να έχει πάψει, χρόνια τώρα (γιατί πολύ πριν τον πυροβολισμό του παιδιού το Σάββατο, υπήρχαν πολλά "άπλυτα" της ΕΛΑΣ, ζαρντινιέρες, πράσινα παπούτσια, βιντεάκια στο youtube με καψώνια σε μετανάστες - και οι υπαίτιοι ποτέ δεν τιμωρήθηκαν ουσιαστικά). Αυτό είναι που καλλιεργεί τη νοοτροπία του "κάνω ότι θέλω και δε με αγγίζει κανείς γιατί εγώ είμαι ο νόμος" στο μυαλό των όποιων "μπάτσων".

Οι εξαγριωμένοι τύποι, με ή χωρίς κουκούλες, που σπάνε αδιακρίτως βιτρίνες και αυτοκίνητα, βάζουν φωτιές και κάνουν πλιάτσικο δεν είναι αναρχικοί ούτε κατά διάνοια. Είναι απλώς βανδαλιστές. (Για την ακρίβεια είναι ντροπή το ότι η λέξη "αναρχικός" έχει καταλήξει να ταυτίζεται με την εικόνα του ανεγκέφαλου καταστροφέα.) Και οι καταστροφές στα κέντρα των πόλεων δεν ήταν λαϊκή εξέγερση, επανάσταση ή οτιδήποτε παρόμοιο. Ήταν μια ηλίθια και ανούσια επίδειξη βίας και έλλειψης σεβασμού. Και κατά ένα μεγάλο μέρος, προβοκάτσια. (Και επίσης κατά ένα μεγάλο μέρος, το κάθε πικραμένο κλεφτρόνι να κάνει πανηγύρι...) Ότι χρειαζόμαστε μια επανάσταση - κανονική επανάσταση, όχι την επανάσταση του αστοιχείωτου που νομίζει ότι ο κόσμος θα γίνει καλύτερος αν κάψει το χριστουγεννιάτικο δέντρο στην πλατεία Συντάγματος - αυτό είναι γεγονός. Ζούμε σε περίεργες εποχές, πιεστικές και ολίγον τι απάνθρωπες. Πολλοί από μας έχουμε μέσα μας αρκετή οργή συσσωρευμένη. Αλλά αυτός δεν είναι τρόπος να την εκφράσουμε.

Για το διεθνές ρεζίλεμα, επιεικώς χέστηκα. Έχω βαρεθεί σε ό,τι γίνεται, να μας νοιάζει τόσο πολύ τι θα πουν οι ξένοι. Ας κοιτάξουμε λές γω τα χάλια μας, κι ας αφήσουμε τους ξένους κατά μέρος. Πάντως έχουμε τον τρόπο μας τελικά να γινόμαστε διάσημοι...

Όσο για το παιδί που σκοτώθηκε.... Δεν έχει σημασία αν ήταν αναρχικός ή όχι. Δεν έχει σημασία γιατί βρισκόταν στα Εξάρχεια. Δεν έχει σημασία αν ήταν πλούσιος ή φτωχός. Σημασία έχει ότι σκοτώθηκε άδικα, από το χέρι κάποιου που υποτίθεται υπερασπιζόταν το νόμο. Και εξίσου άδικα, ο θάνατός του χρησιμοποιήθηκε σαν δικαιολογία για την "εξέγερση" που ακολούθησε.

Νιώθω ότι όλη αυτή η εβδομάδα ήταν ένας ύμνος του "τίποτα". Ένα παιδί που πέθανε για το τίποτα, ένα κάρο βανδαλισμοί για το τίποτα, όλα μια μεγάλη φούσκα από "τίποτα". Και οι "αναρχικοί" και οι "μπάτσοι", αντίπαλοι υποτίθεται, τελικά είναι στην ίδια πλευρά, την πλευρά του "τίποτα", της έλλειψης σεβασμού και της βίας. Εγώ επιμένω να είμαι με την άλλη πλευρά πάντως...

Αυτό που πιο πολύ με πειράζει, είναι ότι σε λίγες μέρες θα τα έχουμε όλα ξεχάσει - αν δεν έχουμε ήδη αρχίσει να ξεχνάμε. Θα επιστρέψουμε ο καθένας στο μικρόκοσμό του και θα προσποιούμαστε ότι δε συνέβη ποτέ - ότι η βία του "μεγάλου κόσμου" δεν είναι εκεί... ότι όλα είναι μια χαρά... Και την επόμενη φορά που κάτι άλλο έρθει να ταράξει την αυτιστική "γαλήνη" μας θα εκπλαγούμε ξανά.

Υ.Γ. Τελικά με τα σκάνδαλα που αφήσαμε στη μέση, πριν τον πυροβολισμό του παιδιού, θα ξαναασχοληθούμε; Γιατί όλους στα κανάλια τους είδα σαν...λίγο..."πολύ πρόθυμους" να τα ξεχάσουν... Στράφηκαν με τόση κανιβαλιστική λαγνεία προς τη νέα βορά... (και αυτό είναι το δεύτερο πράγμα που επίσης με πειράζει...)