Τρία σενάρια

Τα γεγονότα:

1) Μέχρι προχτές είχε ζέστη. Συγκεκριμένα, το είδος της ζέστης που μπορεί να σε κάνει να φοράς κοντομάνικα μέσα στο σπίτι, ή ενίοτε να θες να ανοίξεις τα παράθυρα "να μπει αέρας". Ο κόσμος στους δρόμους αναρωτιόταν τι σόι Δεκέμβρης είναι αυτός, πόσο μας έχει καταστρέψει το φαινόμενο του θερμοκηπίου κτλ κτλ κτλ.

2) Από χτες το έχουμε ολίγον τι δαγκώσει. Και χτες τα ξημερώματα αλλά και σήμερα το πρωί, εσάς δεν ξέρω τι καιρό σας κάνει αλλά εδώ χιονίζει! Ο κόσμος προς το παρόν δε λέει απολύτως τίποτα. Είναι ήδη υπερβολικά απασχολημένος με το να προσπαθεί να μη γίνει παγοκολώνα...

Τα σενάρια για το τι προκάλεσε τα γεγονότα:

1) Υπάρχει Θεός. Συγκεκριμένα, υπάρχει Θεός ο οποίος είχε ξεχάσει τον καιρό στο ζεστό πρόγραμμα. Ε από χτες, το γύρισε στο κρύο.


2) Πρόκειται περί τεχνητού κρύου/χιονιού κτλ, το οποίο μας ρίχνει η Coca Cola Company (ή μπορεί και καμιά άλλη εταιρεία, δεν ξέρω) για να μπούμε σώνει και ντε στο Christmas spirit. Διότι έχουμε και έχουμε κρίση, άμα έχει και 25 βαθμούς μέσα στο Δεκέμβρη, πάει άπατος ο χριστουγεννιάτικος καταναλωτικός τζίρος για φέτος...

3) Το σύμπαν προσπαθεί με τρόπο να μου πει ότι δεν πρέπει ποτέ να ξεκινήσω μαθήματα οδήγησης. Τόσο καιρό το αναβάλλω, τώρα που το αποφάσισα χιόνισε! Τυχαίο; Αυτό να νομίσω;

Εκλογές....

...είναι οι φίλοι σου να φεύγουν για να ψηφίσουν στα χωριά τους. Είναι οι ατελείωτες συζητήσεις στην TV για το "μήνυμα" που θα στείλουν ή έστειλαν οι ψηφοφόροι. Είναι οι ντουντούκες και οι προσκλήσεις σε πολιτικές μαζώξεις, το spamming στα mail και τα κινητά, τα "προσοχή, ακολουθεί πολιτική διαφήμιση", οι αφίσες στους τοίχους, στους δρόμους, στα πεζοδρόμια, στους σκουπιδοντενεκέδες, με τα φωτοσοπαρισμένα πρόσωπα των υποψηφίων που ατενίζουν αγέρωχα το μέλλον με το βλέμμα του ροφού ή, για τους πιο "εναλλακτικούς", με αγωνιστικά τσιτάτα με κόκκινη γραμματοσειρά σε ασπρόμαυρο φόντο - ή και το αντίστροφο. Οι υποσχέσεις που αυτοί που τις δίνουν και αυτοί που τις ακούνε ξέρουν ότι δε θα πραγματοποιηθούν. Είναι οι κομματικοί ηγέτες που, ανάλογα τι συμφέρει, θα πουν ή ότι "ο λαός" (πόσο δεν την αντέχω αυτή τη λέξη όταν τη λένε...) "ψήφισε πρόσωπα και όχι κόμματα" ή ότι "έστειλε μήνυμα στην κυβέρνηση" (αυτό το ρημάδι το μήνυμα όλοι το συζητάνε και ποτέ δε συμφωνούν τι είναι!) ή λίγο κι από τα δύο μαζί. Είναι η αναπόδραστη τηλεοπτική βαρεμάρα των exit polls. Είναι οι "επίκαιρες" ταινίες, αυτή με το Μαυρογιαλούρο και η άλλη με τη Βλαχοπούλου που γίνεται βουλευτής. Είναι το σόι σου που όλο και κάποιο γνωστό, συγγενή ή φίλο - "καλό παιδί, να τον ψηφίσετε" ή "να τον ψηφίσουμε, να μπορούμε να του ζητήσουμε καμιά εξυπηρέτηση" - θα σου προτείνει. Και είσαι και εσύ, που αν δεν είσαι στην κατηγορία του άνωθεν περιγραφέντος σογιού ή σαδομαζοχιστικά προσκείμενος σε συγκεκριμένο κόμμα, μάλλον δεν έχεις ιδέα τι να ψηφίσεις. Και αυτό το γαμω-δημοκρατικό "ιερό" σου δικαίωμα πιο πολύ σαν ανούσιο δίλημμα σου μοιάζει - τον ένα που δεν ξέρεις ούτε εμπιστεύεσαι, ή τον άλλο που επίσης ούτε ξέρεις ούτε εμπιστεύεσαι; Και το παίζεις και λίγο κορώνα γράμματα. Ή δεν το παίζεις καν και κάθεσαι σπίτι σου. Και μετά αναρωτιέσαι αν έκανες μαλακία ή τι σόι μήνυμα έστειλες τελικά.

Όταν ήμουν μικρό και με παίρνανε μαζί οι γονείς μου όταν ψήφιζαν, λύσσαγα να ψηφίσω κι εγώ. Και δη "πολύ", όχι έτσι απλά να μπω και να βγω πίσω από το παραβάν. Και τώρα, που έχω το δικαίωμα του ψηφίζειν και δη ακριβώς όσο "πολύ" θέλω, τείνω όλο και περισσότερο στο καθόλου...

Όχι

Όχι, δεν είμαι περήφανη για τη χώρα που ζω. Διότι αν και σύμφωνα με τον ΓΑΠ όλα είναι καλά και δεν το ξέρουμε, η πραγματικότητα δυστυχώς έχει άλλη γνώμη. Και καμιά "εθνική επέτειος" δεν είναι αρκετή για να αναζωπυρώσει την "εθνική περηφάνια" μου για ένα έθνος που έχει ποικιλοτρόπως αποδείξει ότι δεν την αξίζει. Για την ακρίβεια, δεν ξέρω πια τι νόημα έχει η αλληλεγγύη για το "έθνος" μόνο και μόνο επειδή είναι το έθνος "μου". Βαρέθηκα τις πατριωτικές φανφάρες και τα εύκολα λογάκια για ένδοξους προγόνους και ιστορία. Θέλω μονάχα ανθρώπους να μπορώ να συνεννοηθώ - πνευματικά, συναισθηματικά, επαγγελματικά - ασχέτως παρελθόντος και παρόντος. Αυτούς θέλω για "ομοεθνείς" μου, αυτούς θέλω για "πατρίδα". Τα υπόλοιπα πια μοιάζουν ιδεολογικές ακάλυπτες επιταγές.

Όχι, αυτές τις μέρες "δε με θέλει". Την Τρίτη για πρώτη φορά στη ζωή μου διπλοακύρωσα εισιτήριο κατά λάθος, μόνο και μόνο για να πέσω στον πιο ξινό και τζάμπα μάγκα ελεγκτή Αθηνών και περιχώρων. Χτες έφαγα μια επική βροχή (αλλά επική - μιλάμε μιάμιση ώρα μετά τα ρούχα να μην έχουν ακόμα στεγνώσει πάνω μου) και σήμερα είμαι κρυωμένη, με απόλυτη ανάγκη χουχουλιάσματος και κανέναν για να χουχουλιάσει μαζί μου.

Όχι, καμιά φορά όσο και να αγαπάω δε μπορώ να συμβιβάζομαι με τους χρόνους και τις ανάγκες των άλλων. Προτιμώ το τίποτα από ένα ανούσιο λίγο που απλώς μου θυμίζει αυτό που κάποτε ήταν ουσιαστικό και πολύ. Ακόμα κι αν για κάποιους - λίγους - ανθρώπους αφήνω πού και πού κατά μέρος τις άμυνές μου, τελικά καμιά φορά απλώς δεν αξίζει.

Και ναι, είμαι σε mood γκρινιάγματος. Τρέχει τίποτα;

Υ.Γ. ΄΄Αντε, και τραγουδάκι, ολίγον τι παλιό, με το οποίο όμως έχω κολλήσει τελευταία.

Ενοιικιάζεται

Ο έρωτας είναι σαν να νοικιάζεις σπίτι. Λες αυτό είναι, το θέλω, εδώ θα μείνω. Ή λες καλωσήρθες, είσαι αυτό που περίμενα, μείνε εδώ.

Αν το σπίτι είναι πρωτοκατοίκητο, χαράς ευαγγέλια. Κοιτάς τα ντουλάπια και τα πατώματα και τους τοίχους και τη μπανιέρα και λες, εδώ δεν έχει μείνει ξανά κανείς, εγώ θα τα εγκαινιάσω όλα αυτά. Και νομίζεις ότι είναι δικά σου, ότι κάτι ξεχωριστό κάνεις που είσαι ο πρώτος νοικάρης. Βάζεις τα καρφιά σου στους τοίχους και κρεμάς διάφορα, βάζεις τα ρούχα σου στη ντουλάπα, φέρνεις τα έπιπλά σου, μένεις μέχρι όσο σου κάνει κέφι και μετά θυμάσαι ότι όπως νοικιάζονται τα σπίτια, έτσι κάποτε πρέπει και να ξενοικιάζονται. Και φεύγεις. Και όλο και κάποιο ενθύμιο της παρουσίας σου αφήνεις πίσω, όλο και κάποιο σημάδι στους τοίχους και τα πατώματα.

Αν το σπίτι είναι σχετικά καινούργιο μεν, όχι πρωτοκατοίκητο δε, σχεδόν με το που μετακομίζεις σε πιάνει η περιέργεια: Ποιος πήγε και έβαλε εκεί καρφί στον τοίχο; Από τι είναι αυτή η χαρακιά στο πάτωμα; Είναι εντάξει τα υδραυλικά ή θα τρέχουμε; Ενδεχομένως και το ίδιο το σπίτι αν είχε στόμα θα 'λεγε "άστα έφυγε ο !@!#!$ που με πήρε ένα λουλουδάκι και κοίτα πώς με κατάντησε. Κάνε με να νιώσω ξανά νεόδμητο". Ε και το κάνεις. Σιγά τα αυγά κιόλας, ένα βαψιματάκι εκεί πέρα και τα περισσότερα ίχνη του πρώην νοικάρη έχουν ήδη φύγει. Και προσποιείσαι ίσως ότι δεν υπήρξε "πρώην", λες ένα "σχεδόν ολοκαίνουργιο είναι το σπίτι που βρήκα" και είσαι εντάξει.

Αλλά άμα το σπίτι είναι τριάντα ετών και βάλε, με τα υδραυλικά να τη βγάζουν - να μη τη βγάζουν, την υγρασία να δημιουργεί μια αρτιστίκ εσάνς μούχλας σε τουλάχιστον ένα τοίχο, τις μισές πρίζες χαλασμένες και τις άλλες μισές έτοιμες να χαλάσουν, με τουλάχιστον ένα "ιδιότροπο" ντουλάπι που για να ανοιγοκλείσει "θέλει κόλπο", τότε ξέρεις. Έχει δει πολλούς νοικάρηδες πριν από σένα, ενδεχομένως θα δει και μετά από σένα. Και μάλλον δεν θα μείνεις για πάντα εδώ - κάποτε θα βρεις όλο και κάπου αλλού, "καλύτερα". Αλλά μέχρι τότε, "εδώ είμαι", σου λέει το σπίτι, "με τα καλά μου, τα κακά μου και φυσικά με ένα πλούσιο παρελθόν. Σου κάνω;" Και μπορεί και να σου κάνει. Και δε ρωτάς ούτε ποιος έβαλε ποιο καρφί και πού, ούτε ποιος έσπασε ποιο πλακάκι στο διάδρομο. Φτιάχνεις ότι μπορεί να φτιαχτεί και το κάνεις δικό σου για λίγο. Ενδεχομένως, μέχρι να καταρρεύσει εντελώς και να πέσει να σε πλακώσει.

Βέβαια αρκετές φορές, όλο και ψάχνεις σπίτι και όσο και να θες δε βρίσκεις. Και ομοίως, είναι σπίτια που μένουν καιρό ξενοίκιαστα γιατί δεν είναι σε "προνομιακή τοποθεσία", ή αρκετά "καλοσυντηρημένα" ή γιατί τελοσπάντων απλώς "δε βολεύουν". Αλλά τελικά όλο και κάποιος κάπου κάποτε βρίσκεται και γι' αυτά.

Drumroll

Εκεί που είσαι στη γενική σου αποχαύνωση, λες ένα enough is enough και αποφασίζεις να προχωρήσεις σε γενική αναδόμηση. Φυσικά δεν έχεις απαλλαγεί από τα παλιά σου βάρη και τα σέρνεις μαζί σου. Στα πλαίσια του enough is enough όμως, έχεις αποφασίσει να προσπαθήσεις - όψιμα πολύ, είναι η αλήθεια - να τα ξεφορτωθείς. Και κάπως έτσι έρχονται και σου στριμώχνονται, μέσα σε μία εβδομάδα:
1) Αποπεράτωση (αχ, σαν να είναι πλατεία το λέω) του κώδικα της διπλωματικής που επί τέσσερα χρόνια δεν έκανες, καθώς και συγγραφή του τελικού κειμένου.
2) Αναμονή αποτελεσμάτων των 5 μαθημάτων που σου έμειναν, καθώς και διαπραγμάτευση για δεύτερη εξέταση στο ένα εξ αυτών - το δυσκολότερο εξ αυτών, για την ακρίβεια.
3) Σεμινάριο video art με συναφή παρελκόμενα.
4) Ψάξιμο για ωδείο που πρέπει να γίνει τώρα διότι ήδη το έχεις καθυστερήσει (και το καθυστέρησες λόγω εξεταστικής).
Το 3) και το 4) δεν θες να τα αρνηθείς ή να τα αναβάλεις, το 1) και το 2) δε μπορείς να τα αναβάλεις πια. Και εν μέσω του χάους που έχεις δημιουργήσει αναρωτιέσαι αν τελικά όντως θα τα προλάβεις όλα, ή θα την πληρώσουν ως είθισται το 1) και το 2). Αλλά κάπου μέσα στα νεύρα σου, στην προσπάθειά σου να τα τρέξεις όλα, στη δυσφορία σου γι' αυτό που είναι και την αβεβαιότητα για αυτό που θα έρθει, σιγά σιγά αρχίζει να εμφανίζεται και μια μικρούλα αισιοδοξία: τουλάχιστον δε στέκομαι πια. Τουλάχιστον αυτή τη φορά θα προχωρήσω.

Βέβαια, η αλήθεια είναι, η πιο δύσκολη και ενδεχομένως και πιο οδυνηρή προσπάθεια αναδόμησης είναι άλλη - και ολίγον τι πιο "προσωπική". Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία - που καλώς ή κακώς ακολουθεί τη δική της, παράλληλη (αλλά σε εξίσου κρίσιμη καμπή) πορεία.

Internet (dis)connecting people

Κάθισε στον υπολογιστή της το απόγευμα. Είπε να χαζέψει, να περάσει λίγο η ώρα και να χαλαρώσει μέχρι να αρχίσει πάλι δουλειά. Άνοιξε τον Chrome και πήγε στα "πιο δημοφιλή" της: facebook, twitter, blogspot, 1-2 forums, eztv.it. Κατέβασε τα επεισόδια από 1-2 αγαπημένες της σειρές (νόμιμα πάντα, μη μας μπαίνουν και ιδέες), μάζεψε το πράσινο τσάι της στο farmville και έσπειρε κόκκινες τουλίπες. Πήγε να αγοράσει κανένα καινούργιο σπίτι, είδε ότι τα περισσότερα που της άρεσαν ζητούσαν να πληρώσει με πραγματικά λεφτά, εκνευρίστηκε με το θράσος της zynga και έκλεισε τη σελίδα. Έκανε like σε κάτι status και βιντεάκια των φίλων της, έγραψε 1-2 comments, έγραψε το update στο status της στο fb, το twitter και το MSN, ενώ παράλληλα έβλεπε τις σειρές που είχε κατεβάσει. Μπήκε μετά και ψήφισε στα online polls της για τα reviews. Τριγύρισε στα blogs, άφησε κι εκεί κάνα σχόλιο...Μήπως να αρχίσει τώρα δουλειά; Μπαααα....Ξαφνικά έκανε λίγη μοναξιά και πολλή βαρεμάρα. Μήπως να βρει κανένα κανονικό φίλο να μιλήσει, να πάει πουθενά; Έκανε 2-3 τηλέφωνα. Ο ένας βαριόταν, ο άλλος δούλευε, ο τρίτος δεν προλάβαινε. Άσε που και εκείνη, και βαριόταν και έπρεπε να δουλέψει. Αλλά είπε να το αναβάλει για λίγο ακόμα. Είπε να ψάξει κανέναν από τους ιντερνετικούς φίλους της. Με 1-2 από δαύτους άλλωστε φιλοδοξούσε να γίνει "κανονική" φίλη - "επικοινωνούσαν" λέει καλά. Αλλά δεν ήταν κανείς online και δεν είχε ακόμα - ή δεν είχε πια - την άνεση να τους ψάξει αλλού, σαν τους κανονικούς της ανθρώπους. Και έτσι έμεινε λίγο μετέωρη. Ήταν σαφές, RSS feeds υπήρχαν διαθέσιμα, άνθρωποι όχι. Και έτσι, λίγο θλιμμένη, λίγο μόνη, λίγο νευριασμένη, λίγο αποχαυνωμένη και καθόλου χαλαρή επέστρεψε στη δουλειά της: web development.

Υ.Γ. Καλό μήνα δεν είπα, ε; Καλό μήνα λοιπόν...

Η Πάτι, η Μπέτυ κι ο Σρεκ

Είναι διαπιστωμένο: αν αποφασίσεις να ψάξεις να δεις τίποτα στην TV, κάθε κανάλι έχει τους δικούς σου τρόπους να σε κάνει να πληρώσεις ακριβά για την απερισκεψία σου. Ένας από τους εν λόγω τρόπους του Mega ακούει στο όνομα Πάτι (με τη φίλτατη Πάτι Σμιθ ουδεμία σχέση). Πρόκειται για τη τζούνιορ (και μεταγλωττισμένη) εκδοχή της Μαρίας της Ασχημης και της ugly Betty (που αυτή τουλάχιστον είχε και λίγη πλάκα). Είναι ένα "άσχημο" κοριτσάκι - ξέρεις, αυτό το άσχημο που όταν βγάλει τα σιδεράκια και τα γυαλιά, χτενίσει το μαλλί σαν κανονικός άνθρωπος και όχι ωσάν την Γκόλφω, φορέσει και κανένα ρούχο κανονικό και όχι από τα πανηγύρια, γίνεται προφανέστερο αυτό που ήταν ήδη προφανές από την αρχή: ότι ήταν μια χαρά, απλώς έκανε ό,τι μπορούσε για να φαίνεται χάλια - το οποίο βέβαια διαθέτει σπάνιο τραγουδιστικό ταλέντο. The rest is herstory και την ξέρουμε από την αρχή: κάτι κακιασμένα στο σχολείο της κάνουν τη ζωή δύσκολη - επειδή είναι "άσχημη" - και γενικά τη δέρνει μια ψιλογκαντεμίαση (τουλάχιστον ρίχνει και κάνα χοροτράγουδο πού και πού και ξεδίνει), έχει κι έναν πιτσιρίκο που αυτή τον γουστάρει κι αυτός απλώς τη συμπαθεί, αλλά κάπου στην πορεία θα πάρει το αίμα της πίσω, διότι θα φάει το γκόμενο (αυτόν που απλώς τη συμπαθεί, ντε) από τις κακιασμένες, θα γίνει και celebrity λόγω της αηδονίσιας φωνής της και θα γίνει και όμορφη. Και αυτό θα είναι το happy end.

Και έρχομαι εγώ τώρα και ερωτώ: μήπως πια το έχουμε παραχέσει με τα ασχημόπαπα που πρέπει σώνει και ντε, για να πραγματώσουν το happy end τους, να γίνουν κύκνοι; Ο κόσμος είναι γεμάτος (καλά, όχι γεμάτος, αλλά έχει κάμποσους πάντως) άσχημους ανθρώπους, ή ανθρώπους που νιώθουν άσχημοι, ή ανθρώπους που τελοσπάντων στην παρέα τους ή στο περιβάλλον τους είναι οι "πιο" άσχημοι. Εκείνος ο κακομοίρης nerd, που όσο κι αν το παλεύει αυτή η κοιλιά του ποτέ δε γίνεται "φέτες", που ακόμα και να λουστεί με αποσμητικό, μόλις λίγο αγχωθεί αρχίζει η ακατάσχετη εφίδρωση, που λόγω αυτού του ίδιου άγχους του τα μαλλιά του άρχισαν να πέφτουν ήδη από τα 22 του χρόνια...Εκείνη η τύπισσα που κοιτάζοντας τις φίλες της ξέρει στα σίγουρα ότι είναι το "μπάζο" μέσα στις "θεές"....τελοσπάντων καταλαβαίνεις, εκείνοι που, για να τους κοιτάξει κάποιος με πάθος, λαγνεία και αχαλίνωτο πόθο (εν ολίγοις με το βλέμμα του λιγούρη), πρέπει ακριβώς μπροστά, πίσω ή δίπλα τους να βρίσκεται κάποιο καλό γκομενάκι. Για τους "άσχημους" του κόσμου τούτου ο κόσμος είναι συνήθως λίγο (ή και πολύ) πιο άσχημος από ό,τι για τους υπόλοιπους κοινούς θνητούς, γιατί πολύ απλά, βλέπουν συχνά την ασχήμια τους να αντανακλάται στο βλέμμα των άλλων - όχι των κακιασμένων άλλων, απλά, εκείνων των άλλων που εκτιμούν το ωραίο και δε βλέπουν πάνω τους κάτι ωραίο για να εκτιμήσουν. Είναι ένα αίσθημα που δε θα το καταλάβει ποτέ κάποιος που δεν έχει βρεθεί σ' αυτή τη θέση, αυτό της μη (φατσικής) αποδοχής αυτού που είσαι. Το να πρέπει να προσπαθήσεις δέκα φορές για να κερδίσεις τον άλλο, αντί για μία, γιατί την πρώτη εντύπωση τις πιο πολλές φορές την έχεις χάσει. Και η κανονική ασχήμια (να το πω πιο ευγενικά: τα φυσικά ελαττώματα) δε διορθώνεται πάντα με την απλότητα που το τηλεοπτικό ασχημόπαπο θα βγάλει τα σιδεράκια και τα γυαλιά, θα κάνει μια βόλτα στα μαγαζιά και ενδεχομένως και μια κούρα σε κάποιο σπα. Οπότε μήπως το 'χουμε παραχέσει με το happy end της μεταμόρφωσης του ασχημόπαπου σε κύκνο/του τέρατος σε πρίγκηπα/της ugly Betty σε hot Betty; Γιατί πρέπει σώνει και ντε ο άσχημος να γίνει όμορφος για να ζήσουν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα;

Θα 'θελα να διεκδικήσουν κάποτε τα happy ends τους το φάντασμα της Όπερας, ο Κουασιμόδος και όλοι οι άσχημοι αντιήρωες της λογοτεχνίας και των παραμυθιών. Όχι αυτά τα φτηνιάρικα happy ends του τύπου "έγκριτος πλαστικός χειρουργός προσφέρεται να κάνει δωρεάν όλες τις πλαστικές επεμβάσεις που θα χρειαστεί το φάντασμα της Όπερας για να γίνει καλλονός" ή "έγκριτος ορθοπεδικός προσφέρεται να διορθώσει το πρόβλημα της καμπούρας του Κουασιμόδου". Απλά, να έπαυαν να είναι τα τέρατα του κόσμου τους. Σαν το Σρεκ, ας πούμε.

Υ.Γ. Παλιά έλεγα, μακάρι να μην υπήρχε ασχήμια. Αλλά ξέρεις κάτι; Χωρίς ασχήμια δε θα υπήρχε ούτε ομορφιά. Και ο κόσμος θα ήταν πολύ φτωχότερος...

Άντε, και αναμνησιακό τραγουδάκι της Πάτι, όχι της χαομεταγλωττισμένης βέβαια, της άλλης..."Άσχημη" κι αυτή, αλλά τόσο ξεχωριστά όμορφη (και χωρίς να είναι κύκνος, see what I mean?)