.... Ή αλλιώς, 10 λόγοι που τα σκονάκια είναι για την εξεταστική, ό,τι τα προφυλακτικά για το σεξ.
1) Είναι το αποτελεσματικότερο μέσο προστασίας σου απέναντι σε κάποιον που έχει την πρόθεση να να σε πηδήξει. Οπότε αν δεν τα χρησιμοποιήσεις, θα πρέπει να έχεις σκεφτεί καλά τις συνέπειες.
2) Χωράνε στην τσέπη σου.
3) Πριν τη χρήση, είναι απαραίτητο να έχει ελεγχθεί η ημερομηνία λήξης τους (όπου στην περίπτωση των σκονακίων ημ. λήξης = βάζει ο καθηγητής πλέον από τα σκονακογραφημένα, ή τζάμπα τα έχεις μαζί;)
4) Χρειάζεται προσοχή όταν τα βγάζεις.
5) Και αν σκιστούν είναι πλέον άχρηστα.
6) Για καλύτερα αποτελέσματα, επιθυμητό είναι να ξέρεις ποια σε εξυπηρετούν ή σε βολεύουν περισσότερο.
7) Και την επίμαχη στιγμή, είναι ζωτικής σημασίας να βρίσκονται σε εύκολα προσβάσιμο σημείο, προς αποφυγήν αδέξιων χρονοτριβών.
8) Βέβαια, ακόμα κι αν έχεις μια τεράστια συλλογή προφυλακτικών, αυτό δεν έπεται ότι θα πηδήξεις/πηδηχτείς/whatever.
9) Και πάντα θα υπάρχουν εκείνοι που θα διατείνονται ότι "είναι καλύτερα χωρίς".
10) Στατιστικά μιλωντας όμως, σχεδόν όλοι τα έχουν χρησιμοποιήσει τουλάχιστον μία φορά στη ζωή τους.
Να σημειωθεί εδώ και μια βασική διαφορά των προφυλακτικών από τα σκονάκια: Τα σκονάκια είναι επαναχρησιμοποιήσιμα.
(Ω ναι, μια ακόμα εξεταστική πλησιάζει προς το τέλος της....Επιτέλους....)
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα θέλω πτυχίο λέμε. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα θέλω πτυχίο λέμε. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
30/3/10
Η μετακόμιση
Είδα ένα περίεργο όνειρο χτες...
Ήμουν λέει ξαφνικά σ' ένα σπίτι, που ήταν "το σπίτι μου", αλλά δεν ήταν ούτε το σπίτι που μεγάλωσα, ούτε το σπίτι που έμενα κανονικά. Μπαίνοντας ήρθα αντιμέτωπη με το ανεκδιήγητο ντεκόρ της μάνας μου με σεμεδάκια, μπιμπελό και λοιπά παρεμφερή και στα ενδότερα είδα τα πράγματά μου. "Τα πράγματά μου" από όλες σχεδόν τις φάσεις της ζωής μου: Το παμπάλαιο διπλοκάσετο-cd player που είχα λιώσει στην εφηβεία μου, το επιτραπέζιο καβαλέτο που μου είχαν κάνει δώρο πριν λίγα χρόνια, το βιβλίο που διάβαζα πριν τρεις μέρες, μια κουβέρτα που τη θυμάμαι από πιτσιρίκι, το stage piano που μάζευα λεφτά για να το αγοράσω πρόπερσι και το πιάνο που άρχισα να παίζω όταν ήμουν 7 χρονών, ένα ζευγάρι bongos, μισοτελειωμένες ζωγραφιές, βιβλία από τη σχολή, παραπεταμένα πιο δίπλα κάτι θέματα πανελληνίων και δίπλα το σκριπτ ενός χαζο-θεατρικού του γυμνασίου, έναν αργιλέ που είχα κουβαλήσει η ίδια από τα Γιάννενα με ΚΤΕΛ, το made in japan των deep purple στολισμένο με τις γρατζουνιές του που το έχουν καταστήσει, εδώ και μια δεκαετία, κατάλληλο μόνο για σουβέρ....και τα λοιπά και τα λοιπά και τα λοιπά. Και κοντά σ' αυτά, κάτι έπιπλα που ήταν λέει δικά μου, αλλά καινούργια, σχεδόν αχρησιμοποίητα, που δε μου έφερναν και καμιά ανάμνηση στο νου.
Οι γονείς μου, που μπήκαν μαζί μου στο σπίτι "μου", έβλεπαν την κατάσταση ως απολύτως φυσιολογική. "Καλωσήρθες στο σπίτι σου", μου έλεγαν, "όλα θα πάνε καλά" κι εγώ από μέσα μου φώναζα, "μα πώς γίνεται να μην ξέρετε ότι δεν είναι το σπίτι μου εδώ; Εγώ μένω αλλού!" αλλά απ' έξω μου σαν να μη μπορούσα να μιλήσω. Και ο χώρος μου έμοιαζε όλο και πιο μικρός, η ανάσα μου όλο και κοβόταν και σιγά σιγά ένιωθα ότι ο αέρας δε μου έφτανε πια. Άρχισα να κλαίω ασυναίσθητα και οι δικοί μου, με ένα ύφος συγκατάβασης μου είπαν "έχεις συγκινηθεί ε; Όλα θα πάνε καλά".
Ξαφνικά δεν άντεχα άλλο πια. Ήμουν βέβαιη ότι είμαι σε όνειρο και έπρεπε να αντιδράσω για να ξυπνήσω. "Θέλω να πάω σπίτι μου!" φώναξα πανικόβλητη, "όχι σ' αυτό! στο άλλο, το κανονικό!". Αλλά δεν ξύπνησα. H μάνα μου έβαλε τα κλάματα, ο πατέρας μου έμεινε αποσβολωμένος να με κοιτάζει. "Παιδί μου, εδώ είναι το σπίτι σου", μου είπαν ξανά. "Ηρέμησε, όλα θα πάνε καλά", σαν δίσκος κολλημένος στο ίδιο σημείο, με ένα ύφος λες και ετοιμάζονταν να μου κάνουν καμιά ένεση με ηρεμιστικό.
Και μετά δε θυμάμαι. Ή μάλλον θυμάμαι, αλλά πολύ θολά. Ξέρω στα σίγουρα όμως, ότι σήμερα δεν έχω ακόμα βγει απ' το περίργο όνειρο. Τείνω δε να πιστέψω, ότι δεν είναι καν όνειρο τελικά...
Είναι προφανές αυτό που θα πω, αλλά θα το πω έτσι κι αλλιώς. Το να μένεις με τους γονείς σου SUCKS BIGTIME. Ιδίως αν τα τελευταία 8-9 χρόνια της ζωής σου έχεις μάθει αλλιώς... Το ότι βρήκα τη Μ.Εβδομάδα να μετακομίσω, θα το θεωρήσω ειρωνία της τύχης. Άντε, να τη βγάλουμε κι αυτή την εβδομάδα των παθών (μου)... Δε μπορεί, θα περάσει.
Ήμουν λέει ξαφνικά σ' ένα σπίτι, που ήταν "το σπίτι μου", αλλά δεν ήταν ούτε το σπίτι που μεγάλωσα, ούτε το σπίτι που έμενα κανονικά. Μπαίνοντας ήρθα αντιμέτωπη με το ανεκδιήγητο ντεκόρ της μάνας μου με σεμεδάκια, μπιμπελό και λοιπά παρεμφερή και στα ενδότερα είδα τα πράγματά μου. "Τα πράγματά μου" από όλες σχεδόν τις φάσεις της ζωής μου: Το παμπάλαιο διπλοκάσετο-cd player που είχα λιώσει στην εφηβεία μου, το επιτραπέζιο καβαλέτο που μου είχαν κάνει δώρο πριν λίγα χρόνια, το βιβλίο που διάβαζα πριν τρεις μέρες, μια κουβέρτα που τη θυμάμαι από πιτσιρίκι, το stage piano που μάζευα λεφτά για να το αγοράσω πρόπερσι και το πιάνο που άρχισα να παίζω όταν ήμουν 7 χρονών, ένα ζευγάρι bongos, μισοτελειωμένες ζωγραφιές, βιβλία από τη σχολή, παραπεταμένα πιο δίπλα κάτι θέματα πανελληνίων και δίπλα το σκριπτ ενός χαζο-θεατρικού του γυμνασίου, έναν αργιλέ που είχα κουβαλήσει η ίδια από τα Γιάννενα με ΚΤΕΛ, το made in japan των deep purple στολισμένο με τις γρατζουνιές του που το έχουν καταστήσει, εδώ και μια δεκαετία, κατάλληλο μόνο για σουβέρ....και τα λοιπά και τα λοιπά και τα λοιπά. Και κοντά σ' αυτά, κάτι έπιπλα που ήταν λέει δικά μου, αλλά καινούργια, σχεδόν αχρησιμοποίητα, που δε μου έφερναν και καμιά ανάμνηση στο νου.
Οι γονείς μου, που μπήκαν μαζί μου στο σπίτι "μου", έβλεπαν την κατάσταση ως απολύτως φυσιολογική. "Καλωσήρθες στο σπίτι σου", μου έλεγαν, "όλα θα πάνε καλά" κι εγώ από μέσα μου φώναζα, "μα πώς γίνεται να μην ξέρετε ότι δεν είναι το σπίτι μου εδώ; Εγώ μένω αλλού!" αλλά απ' έξω μου σαν να μη μπορούσα να μιλήσω. Και ο χώρος μου έμοιαζε όλο και πιο μικρός, η ανάσα μου όλο και κοβόταν και σιγά σιγά ένιωθα ότι ο αέρας δε μου έφτανε πια. Άρχισα να κλαίω ασυναίσθητα και οι δικοί μου, με ένα ύφος συγκατάβασης μου είπαν "έχεις συγκινηθεί ε; Όλα θα πάνε καλά".
Ξαφνικά δεν άντεχα άλλο πια. Ήμουν βέβαιη ότι είμαι σε όνειρο και έπρεπε να αντιδράσω για να ξυπνήσω. "Θέλω να πάω σπίτι μου!" φώναξα πανικόβλητη, "όχι σ' αυτό! στο άλλο, το κανονικό!". Αλλά δεν ξύπνησα. H μάνα μου έβαλε τα κλάματα, ο πατέρας μου έμεινε αποσβολωμένος να με κοιτάζει. "Παιδί μου, εδώ είναι το σπίτι σου", μου είπαν ξανά. "Ηρέμησε, όλα θα πάνε καλά", σαν δίσκος κολλημένος στο ίδιο σημείο, με ένα ύφος λες και ετοιμάζονταν να μου κάνουν καμιά ένεση με ηρεμιστικό.
Και μετά δε θυμάμαι. Ή μάλλον θυμάμαι, αλλά πολύ θολά. Ξέρω στα σίγουρα όμως, ότι σήμερα δεν έχω ακόμα βγει απ' το περίργο όνειρο. Τείνω δε να πιστέψω, ότι δεν είναι καν όνειρο τελικά...
Είναι προφανές αυτό που θα πω, αλλά θα το πω έτσι κι αλλιώς. Το να μένεις με τους γονείς σου SUCKS BIGTIME. Ιδίως αν τα τελευταία 8-9 χρόνια της ζωής σου έχεις μάθει αλλιώς... Το ότι βρήκα τη Μ.Εβδομάδα να μετακομίσω, θα το θεωρήσω ειρωνία της τύχης. Άντε, να τη βγάλουμε κι αυτή την εβδομάδα των παθών (μου)... Δε μπορεί, θα περάσει.
24/3/10
Αναζητώντας το χαμένο χρόνο
Ξέρεις πως μεγάλωσες πάρα πολύ όταν πια δε μπορείς να διαβάσεις το "Αναζητώντας το χαμένο χρόνο" του Προυστ. Έτσι διάβασα τελευταία σε ένα βιβλίο. Μάλιστα. Και όταν όντως αρχίζεις και αναζητάς το χαμένο χρόνο, τι είσαι; Ερωτώ εγώ....
Το αμάξι είναι ακόμα κολλημένο στις λάσπες από πέρσι που έγραψα για τελευταία φορά. Έκλεισα αισίως τα 26 φέτος και μου μοιάζει σαν να πήγα 18, ανοιγόκλεισα τα μάτια, πήγα 20, ανοιγόκλεισα τα μάτια, πήγα 23, ανοιγόκλεισα τα μάτια και έφτασα εδώ. Κοιτάζω πίσω τα χρόνια που άφησα, "τα καλύτερά μου χρόνια" υποτίθεται και με κόπο βρίσκω 2-3 σταθμούς. Κατά τα άλλα, ένα συνεχές κύλισμα, ένα αναπόφευκτο τρεχαλητό που ούτε και κατάλαβα πότε ξεκίνησε και πώς με πήρε μαζί του. Η γεύση που μου αφήνουν οι όποιες αναμνήσεις, ως επί το πλείστον ουδέτερη. Ή μάλλον όχι. Κάπως πικρή. Όχι γιατί δεν υπάρχουν και όμορφες στιγμές. Απλά, το μέτρημα μου βγαίνει λειψό, ό,τι και να κάνω, απ' όπου κι αν το πιάνω. Λίγη ζωή σκορπισμένη σε πολλά χρόνια. Τίποτα σημαντικό. Σκόρπισμα άνευ λόγου, οι ίδιες και οι ίδιες σκέψεις χιλιοανακυκλωμένες, οι ίδιες ενδοσκοπήσεις χιλιοειδωμένες, αδράνεια, κούραση από την πολλή ξεκούραση, αποστασιοποίηση, ονειροπολήσεις παρήγορες αλλά παροδικές. Και αυτοκαταστροφή. Όχι από εκείνη την αυτοκαταστροφή την κάπως γοητευτική, σαν του Cobain, από την άλλη. Που σε κάνει να λες "κρίμα το παιδί, χαμένο πάει από τη μαλακία του".
Οι φίλοι μου είναι αλλού. Τους βλέπω ξαφνικά να βρίσκουν ο καθένας την άκρη του, σαν ελληνική ταινία σχεδόν, από αυτές που τελειώνουν με πολλαπλούς γάμους, ή τελοσπάντων με ένα happy end για τον καθένα. Και συνειδητοποιώ το προφανές: Δεν είναι "ξαφνικό" το "happy end" τους. Απλά, όσο εγώ κυνηγούσα την ουρά μου εκείνοι ζούσαν. Κι αυτό μου μοιάζει το πιο θλιβερό: Πού ήμουν εγώ όσο η ζωή συνεχιζόταν;.....
Είναι περίεργο πράγμα η έννοια της ηλικίας. Τι πάει να πει ηλικία; Και υπάρχει κανείς να έχει μια ηλικία μόνο; Εγώ πάντως είμαι μια 26-χρονη με εμπειρίες ζωής 20-χρονης, συναισθηματικά κενά έφηβης και φθορά 30-φευγα-χρονης. Χάλια. Και τι στο διάολο κάνεις, όταν πια νιώθεις να έχεις κουραστεί πριν καν ξεκινήσεις, όταν ξέρεις ότι παραμεγάλωσες για να είσαι πια μικρή αλλά δε νιώθεις ακόμα μεγάλη, όταν πλέον είναι γεγονός ότι μια σειρά από πράγματα που "θα" έκανες όταν "θα" μεγάλωνες δεν τα προλαβαίνεις πια γιατί μεγάλωσες και δεν το κατάλαβες, όταν έχεις μπροστά σου μια ζωή και, μέχρι να αποφασίσεις πώς θα τη ζήσεις και, κυρίως, μέχρι να αποφασίσεις να τη ζήσεις ακόμα κι αν το "πώς" δεν είναι ακριβώς αυτό που είχες αποφασίσει, αυτή περνάει και φεύγει και δε σε ρωτάει, όταν αυτά που επί χρόνια έκρυβες κάτω από το χαλί προσπαθώντας να τα ξεχάσεις και ελπίζοντας να εξαφανιστούν έρχονται και σε βρίσκουν για να να τα αντιμετωπίσεις σε όλο τους το μεγαλείο;
Δεν ξέρω τι κάνεις. Αν το ήξερα, θα το έκανα. (Όχι, το "παθαίνεις κρίση πανικού" δε μετράει για έγκυρη απάντηση). Μάλλον όμως....επιμένεις. Στο κάτω κάτω, τα δεσμά, τα όποια δεσμά, πονάνε πιο πολύ όταν προσπαθείς να τα σπάσεις. Αλλά αν δεν προσπαθήσεις δε θα τα σπάσεις ποτέ.
Αυτά προς το παρόν. Καλώς ήρθα στο blog μου ξανά και καλώς με βρήκα. Καλή δεύτερη αρχή. Έστω και όψιμη.
Το αμάξι είναι ακόμα κολλημένο στις λάσπες από πέρσι που έγραψα για τελευταία φορά. Έκλεισα αισίως τα 26 φέτος και μου μοιάζει σαν να πήγα 18, ανοιγόκλεισα τα μάτια, πήγα 20, ανοιγόκλεισα τα μάτια, πήγα 23, ανοιγόκλεισα τα μάτια και έφτασα εδώ. Κοιτάζω πίσω τα χρόνια που άφησα, "τα καλύτερά μου χρόνια" υποτίθεται και με κόπο βρίσκω 2-3 σταθμούς. Κατά τα άλλα, ένα συνεχές κύλισμα, ένα αναπόφευκτο τρεχαλητό που ούτε και κατάλαβα πότε ξεκίνησε και πώς με πήρε μαζί του. Η γεύση που μου αφήνουν οι όποιες αναμνήσεις, ως επί το πλείστον ουδέτερη. Ή μάλλον όχι. Κάπως πικρή. Όχι γιατί δεν υπάρχουν και όμορφες στιγμές. Απλά, το μέτρημα μου βγαίνει λειψό, ό,τι και να κάνω, απ' όπου κι αν το πιάνω. Λίγη ζωή σκορπισμένη σε πολλά χρόνια. Τίποτα σημαντικό. Σκόρπισμα άνευ λόγου, οι ίδιες και οι ίδιες σκέψεις χιλιοανακυκλωμένες, οι ίδιες ενδοσκοπήσεις χιλιοειδωμένες, αδράνεια, κούραση από την πολλή ξεκούραση, αποστασιοποίηση, ονειροπολήσεις παρήγορες αλλά παροδικές. Και αυτοκαταστροφή. Όχι από εκείνη την αυτοκαταστροφή την κάπως γοητευτική, σαν του Cobain, από την άλλη. Που σε κάνει να λες "κρίμα το παιδί, χαμένο πάει από τη μαλακία του".
Οι φίλοι μου είναι αλλού. Τους βλέπω ξαφνικά να βρίσκουν ο καθένας την άκρη του, σαν ελληνική ταινία σχεδόν, από αυτές που τελειώνουν με πολλαπλούς γάμους, ή τελοσπάντων με ένα happy end για τον καθένα. Και συνειδητοποιώ το προφανές: Δεν είναι "ξαφνικό" το "happy end" τους. Απλά, όσο εγώ κυνηγούσα την ουρά μου εκείνοι ζούσαν. Κι αυτό μου μοιάζει το πιο θλιβερό: Πού ήμουν εγώ όσο η ζωή συνεχιζόταν;.....
Είναι περίεργο πράγμα η έννοια της ηλικίας. Τι πάει να πει ηλικία; Και υπάρχει κανείς να έχει μια ηλικία μόνο; Εγώ πάντως είμαι μια 26-χρονη με εμπειρίες ζωής 20-χρονης, συναισθηματικά κενά έφηβης και φθορά 30-φευγα-χρονης. Χάλια. Και τι στο διάολο κάνεις, όταν πια νιώθεις να έχεις κουραστεί πριν καν ξεκινήσεις, όταν ξέρεις ότι παραμεγάλωσες για να είσαι πια μικρή αλλά δε νιώθεις ακόμα μεγάλη, όταν πλέον είναι γεγονός ότι μια σειρά από πράγματα που "θα" έκανες όταν "θα" μεγάλωνες δεν τα προλαβαίνεις πια γιατί μεγάλωσες και δεν το κατάλαβες, όταν έχεις μπροστά σου μια ζωή και, μέχρι να αποφασίσεις πώς θα τη ζήσεις και, κυρίως, μέχρι να αποφασίσεις να τη ζήσεις ακόμα κι αν το "πώς" δεν είναι ακριβώς αυτό που είχες αποφασίσει, αυτή περνάει και φεύγει και δε σε ρωτάει, όταν αυτά που επί χρόνια έκρυβες κάτω από το χαλί προσπαθώντας να τα ξεχάσεις και ελπίζοντας να εξαφανιστούν έρχονται και σε βρίσκουν για να να τα αντιμετωπίσεις σε όλο τους το μεγαλείο;
Δεν ξέρω τι κάνεις. Αν το ήξερα, θα το έκανα. (Όχι, το "παθαίνεις κρίση πανικού" δε μετράει για έγκυρη απάντηση). Μάλλον όμως....επιμένεις. Στο κάτω κάτω, τα δεσμά, τα όποια δεσμά, πονάνε πιο πολύ όταν προσπαθείς να τα σπάσεις. Αλλά αν δεν προσπαθήσεις δε θα τα σπάσεις ποτέ.
Αυτά προς το παρόν. Καλώς ήρθα στο blog μου ξανά και καλώς με βρήκα. Καλή δεύτερη αρχή. Έστω και όψιμη.
23/2/09
Θοδωρή, εγώ πότε θα γίνω μάνα;
Αυτή είναι η κατάστασή μου τους τελευταίους μήνες. Αλλά εγώ θέλω πτυχίο. Δε θέλω να γίνω μάνα - εκτός αν το να γίνω μάνα βοηθάει να πάρω πτυχίο. Είμαι διατεθειμμένη να φτάσω στα άκρα - να παρακαλέσω, να κλαφτώ, να πλύνω σκάλες, να κάνω babysitting στα παιδιά των καθηγητών μου (που σιγά μην είναι πλέον "παιδιά", παιδιά θα ήταν όταν μπήκα στη σχολή, τώρα τα παιδιά των καθηγητών μου θα έχουν πλέον δικά τους παιδιά-σκυλιά κτλ). Μπορώ να τα κάνω (σχεδόν) όλα. Εκτός από το αυτονόητο: να διαβάσω. Το σώμα μου και το μυαλό μου αρνούνται πεισματικά. Ακόμα και μετά τον τρίτο καφέ, τα μάτια μου κλείνουν με το που ανοίγω το βιβλίο. Και ξανανοίγουν με το που το κλείνω. Δεν πάμε καλά.... Αλλά δε θα το πάρω κάποτε το γαμημένο; (Διότι πλέον όντως δε μπορώ να περιμένω...) Θα κάψω όσα βιβλία μου δεν έχω ήδη καταστρέψει (ΟΚ, εκτός από κάποια που actually τα λυπάμαι, plus είναι πολύ πρακτικά διότι 1) αν τα βάλεις το ένα πάνω στο άλλο γίνονται ωραιότατη σκάλα 2) είναι εξαιρετικά για να ακουμπάς ποτήρια-πιάτα κτλ πάνω και γενικώς είναι πολυχρηστικά) και θα πανηγυρίζω πάνω στα αποκαϊδια. Αυτά. Και επειδή στις 5 το απόγευμα γράφω μάθημα και εγώ, αντί να διαβάζω ή να φτιάχνω τα σκονάκια μου, κάθομαι και γράφω άσχετα, μάλλον εδώ πρέπει να σταματήσω.
23/1/09
It's official
Φέτος αντί για σεισμούς, όταν έχω εξεταστική θα προκαλώ διακοπές ρεύματος. Το είπε και η ΔΕΗ. Από την Τρίτη - που βγήκε το πρόγραμμα της εξεταστικής και εγώ άρχισα να προσπαθώ να διαβάσω - έχουν λέει τεχνικά προβλήματα, μάλλον λόγω καιρού (ναι καλά, έτσι λένε γιατί δεν ξέρουν την πραγματική αιτία). Sit back and enjoy αγαπητοί μου συμπολίτες, μέχρι να δώσω όλα μου τα μαθήματα θα σας κάνω τα ηλεκτρικά σαν τα χριστουγεννιάτικα φωτάκια που αναβοσβήνουν.
Υ.Γ. Μήπως τελικά να πάω στους καθηγητές μου και να τους πω να μου δώσουν πτυχίο, όχι για μένα, για το φουκαριάρικο Δήμο Πατρών; Πέρσι σεισμοί, φέτος διακοπές ρεύματος, αν χρωστάω ακόμα μαθήματα και του χρόνου (φτου και ξαναφτού στον κορφο μου), θα αρχίσουν οι πλημμύρες.
Υ.Γ. Μήπως τελικά να πάω στους καθηγητές μου και να τους πω να μου δώσουν πτυχίο, όχι για μένα, για το φουκαριάρικο Δήμο Πατρών; Πέρσι σεισμοί, φέτος διακοπές ρεύματος, αν χρωστάω ακόμα μαθήματα και του χρόνου (φτου και ξαναφτού στον κορφο μου), θα αρχίσουν οι πλημμύρες.
22/1/09
Ο νόμος του Μέρφι και ο ηλεκτρισμός
Κάθε που αποφασίζω να κάτσω να διαβάσω μπας και πάρω το ρημαδοπτυχίο μου πριν φτάσω τα τριάντα, πάντα κάτι γίνεται για να πειστώ ότι κάποιος - ποιος δεν ξέρω - μου κάνει πλάκα. Ειλικρινά, πλέον νομίζω ότι δεν υπάρχει Θεός - μόνο ο Μέρφι και ο σπαστικός, always right γαμώ την τύχη μου τη χορεύτρια, νόμος του.
Πέρσι υπήρχε κάαποια κοσμική, καρμική, υπερφυσική σύνδεση, ανάμσεσα στο δικό μου παίρνω-βιβλίο-ανοίγω-βιβλιίο-βρίσκω-σωστή-σελίδα-πάω-να-αρχίσω-να-διαβάζω και τους σεισμούς στην ευρύτερη περιοχή της Δυτικής Πελοποννήσου και του Ιονίου. Ανοίγω το βιβλίο και... Σεισμός! Στη Χαλανδρίτσα, στη Ζάκυνθο, στην Καλαμάτα και δε θυμάμαι πού αλλού. Τον Ιούνιο έφτασα σε άλλα επίπεδα - ανοίγω το Word για να αρχίσω να γράφω εργασία, πάω να πατήσω το πρώτο γράμμα και... σεισμός! BTW δε λέμε 4, 4,5 ρίχτερ και τέτοια... όχι, δεν είμεθα των ημίμετρων. Λέμε για εκεί κοντά στα 6 ρίχτερ όλοι "μου" οι σεισμοί - δε θυμάμαι αν κάποιος ήταν και παραπάνω, έχασα το λογαριασμό.
Έτσι φέτος, η αγαπητή Σταζουλίνα που στον τελευταίο "μου" σεισμό αναγκάστηκε να αλλάξει σπίτι λόγω κάτι scary ρωγμών στο διαμέρισμά της, με έβαλε να δεσμευτώ ότι αν αρχίσω να διαβάζω θα το ανακοινώσω, να προλάβει να μπει σε καταφύγιο. Πράγμα το οποίο θα έπραττα έτσι κι αλλιώς, διότι η υπευθυνότητα και η σοβαρότητα μας διακρίνει γενικώς ως άτομα. Αλλά φευ! Αυτή τη φορά θα την πληρώσουν τα ηλεκτρολογικά μου... το νιώθω.
Την Τρίτη βγήκε το ελεεϊνό, πιο ελεεϊνό δε γίνεται, πρόγραμμα της εξεταστικής μου (ένα θα πω, πέντε μαθήματα δίνω, μου ταβάλανε όλα μέσα στις πρώτες δέκα μέρες της εξεταστικής, τους σκοτώνεις μετά;;). Την Τετάρτη, το πήρα απόφαση, έπρεπε να αρχίσω πραγματικά να διαβάζω. Κατά τις οκτώ το βράδυ, είπα να ανοίξω τα βιβλία... [Ε ναι είμαι λίγο αναβλητική...] Και τότε... Έπεσε το ρεύμα στις μισές μου πρίζες! Ναι κυρίες και κύριοι, στις μισές. Διότι δε θα μπορούσε ένα ασυμβίβαστο πνεύμα σαν το δικό μου να συμβιβαστεί με μια απλή ταπεινή διακοπή ρεύματος. Και φυσικά, έπρεπε να πέσει το ρεύμα σε εκείνες τις μισές που περιελάμβαναν την τηλεόραση και τον υπολογιστή μου [γεια σου ρε Μέρφι μορφή]. Αφού διαπίστωσα ότι όχι, δε φταίει κάποια ασφάλεια, δεν κάηκε καμιά λάμπα, τελοσπάντων δε φταίω εγώ, μετέφερα όλα μου τα πράγματα στισ μπρίζες που δούλευαν. Και άρχισα να αναρωτιέμαι τι στο καλό γίνεται σπίτι μου και πότε θα φωνάξω ηλεκτρολόγο... Πράγμα που φυσικά δε χρειάστηκε, διότι το σπίτι μου, με την αυτοβουλία που το διακρίνει, μισή ώρα αργότερα ήταν μια χαρά, με τα πάντα να δουλεύουν. Χάρηκα η καλή σου, λέω WTF ήταν αυτή η ντεμί-διακοπή ρεύματος, αλλά glad it's over. Θα 'θελα. Διότι μέχρι τις 2 το πρωί περίπου το σπίτι μου - δηλαδή το μισό μου σπίτι - συνέχισε να παθαίνει διαλείψεις. Μου άλλαξε τα φώτα - κυριολεκτικά. Άρχισα να αναρωτιέμαι ποιος εξωτερικός παράγοντας θα μπορούσε να ευθύνεται, και πάνω που είχα καταλήξει ότι κάποια βλάβη θα ήταν η οποία λογικά πάει, πέρασε....σήμερα στις 8 έπεσε το ρεύμα στις άλλες μισές πρίζες! Σαν μονά-ζυγά ένα πράγμα, αλλά με τα φώτα του σπιτιού μου. Περιττό να πω ότι, λόγω των χτεσινών "διαλήψεων", το PC και πάλι ήταν συνδεδεμένο με πρίζα όπου έπεσε το ρεύμα. Γκρρρρρ δηλαδή... Βρε λες όλα να γίνονται για να πάρω σώνει και ντε UPS;
Ειλικρινά, δεν πάει άλλο. Όταν θες κάτι πάρα πολύ, το σύμπαν ή σε γράφει κανονικά, ή σε δείχνει με το δάχτυλο και να γελάει. Αν υπάρχει Θεός, έχει πολύ περίεργη αίσθηση του χιούμορ. Αλλά δεν πειράζει. Με τη δύναμη του απέθαντου Μητσοτάκη και των λοιπόν γκαντέμηδων, I will survive. Και ναι, θα γελάω με την πάρτη μου, διότι πάντα έχει πλάκα ο σουρρεαλισμός που μας περιβάλλει ώρες ώρες - ακόμα κι όταν μας σπάει τα νεύρα.
Πέρσι υπήρχε κάαποια κοσμική, καρμική, υπερφυσική σύνδεση, ανάμσεσα στο δικό μου παίρνω-βιβλίο-ανοίγω-βιβλιίο-βρίσκω-σωστή-σελίδα-πάω-να-αρχίσω-να-διαβάζω και τους σεισμούς στην ευρύτερη περιοχή της Δυτικής Πελοποννήσου και του Ιονίου. Ανοίγω το βιβλίο και... Σεισμός! Στη Χαλανδρίτσα, στη Ζάκυνθο, στην Καλαμάτα και δε θυμάμαι πού αλλού. Τον Ιούνιο έφτασα σε άλλα επίπεδα - ανοίγω το Word για να αρχίσω να γράφω εργασία, πάω να πατήσω το πρώτο γράμμα και... σεισμός! BTW δε λέμε 4, 4,5 ρίχτερ και τέτοια... όχι, δεν είμεθα των ημίμετρων. Λέμε για εκεί κοντά στα 6 ρίχτερ όλοι "μου" οι σεισμοί - δε θυμάμαι αν κάποιος ήταν και παραπάνω, έχασα το λογαριασμό.
Έτσι φέτος, η αγαπητή Σταζουλίνα που στον τελευταίο "μου" σεισμό αναγκάστηκε να αλλάξει σπίτι λόγω κάτι scary ρωγμών στο διαμέρισμά της, με έβαλε να δεσμευτώ ότι αν αρχίσω να διαβάζω θα το ανακοινώσω, να προλάβει να μπει σε καταφύγιο. Πράγμα το οποίο θα έπραττα έτσι κι αλλιώς, διότι η υπευθυνότητα και η σοβαρότητα μας διακρίνει γενικώς ως άτομα. Αλλά φευ! Αυτή τη φορά θα την πληρώσουν τα ηλεκτρολογικά μου... το νιώθω.
Την Τρίτη βγήκε το ελεεϊνό, πιο ελεεϊνό δε γίνεται, πρόγραμμα της εξεταστικής μου (ένα θα πω, πέντε μαθήματα δίνω, μου ταβάλανε όλα μέσα στις πρώτες δέκα μέρες της εξεταστικής, τους σκοτώνεις μετά;;). Την Τετάρτη, το πήρα απόφαση, έπρεπε να αρχίσω πραγματικά να διαβάζω. Κατά τις οκτώ το βράδυ, είπα να ανοίξω τα βιβλία... [Ε ναι είμαι λίγο αναβλητική...] Και τότε... Έπεσε το ρεύμα στις μισές μου πρίζες! Ναι κυρίες και κύριοι, στις μισές. Διότι δε θα μπορούσε ένα ασυμβίβαστο πνεύμα σαν το δικό μου να συμβιβαστεί με μια απλή ταπεινή διακοπή ρεύματος. Και φυσικά, έπρεπε να πέσει το ρεύμα σε εκείνες τις μισές που περιελάμβαναν την τηλεόραση και τον υπολογιστή μου [γεια σου ρε Μέρφι μορφή]. Αφού διαπίστωσα ότι όχι, δε φταίει κάποια ασφάλεια, δεν κάηκε καμιά λάμπα, τελοσπάντων δε φταίω εγώ, μετέφερα όλα μου τα πράγματα στισ μπρίζες που δούλευαν. Και άρχισα να αναρωτιέμαι τι στο καλό γίνεται σπίτι μου και πότε θα φωνάξω ηλεκτρολόγο... Πράγμα που φυσικά δε χρειάστηκε, διότι το σπίτι μου, με την αυτοβουλία που το διακρίνει, μισή ώρα αργότερα ήταν μια χαρά, με τα πάντα να δουλεύουν. Χάρηκα η καλή σου, λέω WTF ήταν αυτή η ντεμί-διακοπή ρεύματος, αλλά glad it's over. Θα 'θελα. Διότι μέχρι τις 2 το πρωί περίπου το σπίτι μου - δηλαδή το μισό μου σπίτι - συνέχισε να παθαίνει διαλείψεις. Μου άλλαξε τα φώτα - κυριολεκτικά. Άρχισα να αναρωτιέμαι ποιος εξωτερικός παράγοντας θα μπορούσε να ευθύνεται, και πάνω που είχα καταλήξει ότι κάποια βλάβη θα ήταν η οποία λογικά πάει, πέρασε....σήμερα στις 8 έπεσε το ρεύμα στις άλλες μισές πρίζες! Σαν μονά-ζυγά ένα πράγμα, αλλά με τα φώτα του σπιτιού μου. Περιττό να πω ότι, λόγω των χτεσινών "διαλήψεων", το PC και πάλι ήταν συνδεδεμένο με πρίζα όπου έπεσε το ρεύμα. Γκρρρρρ δηλαδή... Βρε λες όλα να γίνονται για να πάρω σώνει και ντε UPS;
Ειλικρινά, δεν πάει άλλο. Όταν θες κάτι πάρα πολύ, το σύμπαν ή σε γράφει κανονικά, ή σε δείχνει με το δάχτυλο και να γελάει. Αν υπάρχει Θεός, έχει πολύ περίεργη αίσθηση του χιούμορ. Αλλά δεν πειράζει. Με τη δύναμη του απέθαντου Μητσοτάκη και των λοιπόν γκαντέμηδων, I will survive. Και ναι, θα γελάω με την πάρτη μου, διότι πάντα έχει πλάκα ο σουρρεαλισμός που μας περιβάλλει ώρες ώρες - ακόμα κι όταν μας σπάει τα νεύρα.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)